banner
banner

Το στοίχημα της ανασυγκρότησης

ANDREAS KONTOPOYLOS

Του Ανδρέα Κοντόπουλου 

Η πρώτη στην ουσία μεταπολεμική προσπάθεια πολιτικής ανασυγκρότησης έγινε με τη μεταπολίτευση. Όταν ο Κων/νος Καραμανλής επανασύστησε τη δεξιά παράταξη με την ίδρυση της ΝΔ ως σύγχρονο αστικό κόμμα, νομιμοποίησε το ΚΚΕ και άνοιξε τις διαδικασίες για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Η δεύτερη γίνεται με το ΠΑΣΟΚ, κυρίαρχο τότε του μεσαίου και του αριστερόφρονος χώρου που εξέπεσε όμως στο λαϊκισμό, τη γιγάντωση του πελατειακού κράτους, τη διάβρωση του πολιτικού ήθους, και τον ανεξέλεγκτο υπέρογκο δανεισμό στην υπηρεσία του κρατισμού.

Διάφορες αντίστροφες προσπάθειες όπως ο νόμος Πεπονή για τις προσλήψεις στο Δημόσιο, το σχέδιο Γιαννίτση για το ασφαλιστικό, η προσπάθεια για ηλεκτρονική διακυβέρνηση και διαφάνεια του Γιώργου Παπανδρέου ή όπως ο μεταρρυθμιστικός νόμος Διαμαντοπούλου για την Παιδεία, αποτέλεσαν σταγόνα εν τω ωκεανώ της αποσύνθεσης, της παρακμής της διασφάλισης των συντεχνιακών συμφερόντων και της εθελοτυφλίας για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Ο Κ. Σημίτης από την άλλη παρά τις σημαίες του εκσυγχρονισμού μετέθεσε το πρόβλημα στην Ε.Ε. με την ίσως άκαιρη είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ. Μπροστά στην πολιτική αυτή πίεση η ΝΔ εύκολα υποτροπίασε στην πεπατημένη της πελατειακής πολιτικής. Οι πολιτικές δυνάμεις στο σύνολό τους παρέδωσαν τη χώρα στη χρεωκοπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση απέδειξε ότι η αυθαιρεσία και η ανοησία είτε σαν σύνθημα είτε στην εξουσία πληρώνεται ακριβά από τους πιο αδύνατους, τους οποίους υποτίθεται ότι εκφράζει και υπηρετεί.
Οι κορώνες του Καμμένου για «Κούγκι», το κίνημα του «δεν πληρώνω», οι αγανακτησμένοι, τα νταούλια του Τσίπρα και οι χοροί των αγορών, η κραυγαλέα περίπτωση Βαρουφάκη, σήμερα φαίνονται τόσο καταστροφικά και ανόητα, όσο και οι διακηρύξεις των Δήμων της Πάτρας και της Καισαριανής ότι δεν επιθυμούν τον Ομπάμα στο χωριό τους.
Αφήστε λοιπόν «όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν και να ασκήσουν εξουσία» αλλά μέχρι τότε; Και πόσο αντέχει αυτή η χώρα αυτή την πολυτέλεια;

Το σίγουρο είναι ότι αυτό θα συμβαίνει και θα ξανασυμβαίνει, η διολίσθηση της χώρας σε όλο και μεγαλύτερη αποσύνθεση και παρακμή, όσο δεν επανιδρύεται η πολιτική στην Ελλάδα και δεν εκφράζεται από σύγχρονους, αξιόπιστους, οραματικούς πολιτικούς φορείς μιας μοντέρνας αστικής δημοκρατίας. Καμία πολιτική δε θα αποδώσει χωρίς θεσμική θωράκιση, αξιοκρατία, διαφάνεια, αποτελεσματική δικαιοσύνη. Ούτε υπάρχει διέξοδος αν κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν ανταποκριθούν με σοβαρότητα στα προτάγματα. Όλοι πρέπει να συμβάλλουν και οι πρωταγωνιστές του αύριο αλλά και όσοι θα αποσυρθούν με διακριτικότητα μπροστά στην απαίτηση των καιρών. Τέτοιες προσπάθειες ήδη γίνονται από πολιτικούς φορείς στο μεσαίο χώρο και τέτοια δείχνει και η χροιά της πολιτικής του Κυρ. Μητσοτάκη. Το στοίχημα της πολιτικής ανασυγκρότησης αφορά όλους μας, το υποστηρίζουμε και το ελπίζουμε απ’ όποιον πολιτικό χώρο κι αν προερχόμαστε. Η προσπάθεια αυτή όμως δεν πρέπει να νοηθεί ως αναβάπτιση παρωχημένων προσώπων ή να ευτελιστεί το επίπεδο του παζαριού. Πρέπει να είναι μια προσπάθεια στη βάση αρχών και θέσεων για την ανάταξη της χώρας.

 


Κατηγορίες Άρθρου
ΑΠΟΨΗ

Τα σχόλια είναι κλειστά.

protionline.gr
menu