banner

Το χιονισμένο Αίγιο… εμπνέει!

Ο ΓΝΩΣΤΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ – ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΓΚΙΝΗΣ «ΞΑΝΑΧΤΥΠΗΣΕ»…

Με τον πάγο, τα πρωτοφανή χιόνια στο Αίγιο, αντί να μείνει στο σπίτι του, πήρε καβαλέτα, πινέλα, σκόνες, σύνεργα και ξεχύθηκε στους δρόμους. Ο λόγος για τον γνωστό ζωγράφο – αγιογράφο του Αιγίου Βαγγέλη Γκίνη, ο οποίος αποτύπωσε το Αίγιο όπως το ένιωθε καλλιτεχνικά με την τεχνοτροπία του ιμπρεσιονισμού, με χρήση μεταλλικών χρωμάτων, οξείδια, αυτά που ονομάζουμε πιγμέντα (pigments), και δημιούργησε, μες την παγωνιά, έργα ανεπανάληπτα!

Σε κάθε έργο, ο καλλιτέχνης προσλαμβάνει τα στοιχεία που τον ενδιαφέρουν και αφαιρεί όλα τα περιττά, γιατί απλά η αποτύπωση ενός τοπίου ή μια καταστάσεως δεν λειτουργεί σαν φωτογραφική μηχανή, αλλά τα σχήματα, τα χρώματα, οι θέσεις τους και όλα τα στοιχεία, έχουν ένα πνευματικό σκοπό, να αποτυπώσουν την αίσθηση που προσλαμβάνει ο καλλιτέχνης και όχι να αποτυπώσουν σαν μια φωτογραφία κάποιο τοπίο. Αυτή η αίσθηση διαχέεται στο χώρο που θα βρίσκεται ένα τέτοιο έργο. Όσο πιο καλός ο καλλιτέχνης, όσο βαθύτερη αίσθηση και λεπτότητα διαθέτει, όσο υποφέρει ο ίδιος όταν δημιουργεί το έργο, τόσο μοναδικό και ανεπανάληπτο είναι το παραγόμενο έργο. Τα έργα που δημιουργήθηκαν σε αυτό τον καιρό, μες το κρύο και το χιόνι, είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα. Κάθε έργο είναι σαν το παιδί που γέννησε μια μάνα. Δεν πωλείται. Δεν μπορεί να ξαναγίνουν, γιατί η αίσθηση έχει πλέον χαθεί, γιατί δεν μπορείς να αποδώσεις το κρύο, τον πάγο, την αίσθηση και το περιβάλλον παρά μόνο την ώρα εκείνη που υπάρχουν. Ζωγράφιζε ο Γκίνης και στα πλάγια της εικόνος έβαζε μπλε καρμίν, αλλά αυτό δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Εκείνη την ώρα ήταν η υπέρβαση των οπτικών στοιχείων της φύσεως και η αποτύπωση του οντολογικού, αυτού που πραγματικά υπήρχε. Το παγωμένο και υγρό μέρος ως εικόνα δεν υπήρχε, αλλά έπρεπε να αποδοθεί. Εκεί ανακατευόταν το καρμίν.EYAGGELOS GKINHS ZOGRAFIKH XIONIA 01

Μέσα στο κρύο ζωγράφιζε το Μουσείο

Όταν ο πίνακας βρεθεί σε έκθεση, εκεί ο επισκέπτης δεν θα δει το κρύο, αλλά θα το αισθανθεί, θα νιώσει ακριβώς τι έγινε και πώς ήταν. Αν δεν το νιώσει, τότε ο καλλιτέχνης έχει αποτύχει. Αν έχει αποτυπώσει πάλι ένα τοπίο ακριβώς γιατί να το κάνει με χρώματα και κόπο, απλά παίρνει φωτογραφίες. Αν όμως αποδώσει οντολογικά “το είναι”, αν αποδώσει τις μυρουδιές, την αίσθηση, το φως και τη σκιά, την υγρασία, το κρύο και τη ζέστη, τότε πραγματικά πέτυχε αυτό που η φωτογραφία απέτυχε. Κι ακόμη πέτυχε να δημιουργήσει μια σύνθεση στοιχείων που “θέλει και πρέπει” ο καλλιτέχνης και που είναι αυτά που πρέπει να μπούν σε ένα έργο. Την ώρα που δημιουργεί και αισθάνεται και ζει και αποτυπώνει την αίσθηση ο καλλιτέχνης ευρίσκεται στον δικό του κόσμο και ζει τη δική του πραγματικότητα.

Αλλά το τι θα μπει, πώς και γιατί είναι στην ψυχή του ζωγράφου, στη φύση του, τη λεπτότητά του, τη γνώση του, την αξία του την πραγματική. Και είναι πολύ γνωστό ότι για να φτάσει κανείς σε ένα επίπεδο, χρειάζεται απίστευτος κόπος και αφιέρωση, σπουδές, βαθειά γνώση του αντικειμένου, ένας δρόμος μοναχικός και αφιερωμένος. Ευχόμαστε και άλλοι καλλιτέχνες να αναδειχθούν ως το άρωμα και η ευωδία στον τόπο μας, όπως και σε κάθε ελληνικό τόπο. Ελπίζουμε σύντομα να απολαύσουμε κι εμείς στο Aίγιο τα έργα αυτά σε μια προσεχή έκθεση όπως έγινε σε Αθήνα, Κέρκυρα, Μόναχο και αλλού…


Διαβάστε περισσότερα:
· · · · · ·
Κατηγορίες Άρθρου
ΤΟΠΙΚΑ

Τα σχόλια είναι κλειστά.

protionline.gr