banner
banner

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να είσαι γονιός σήμερα;

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΣΤΗΛΗ  ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΑΙΓΙΟΥ ΄΄ΔΙΕΞΟΔΟΣ΄΄

Είναι γνωστό πως η οικογένεια βρίσκεται σε μία περίοδο μεταβάσεων. Μέχρι πριν κάποια χρόνια, τα παιδιά μάθαιναν από τους γονείς τους αυτόματα το γονεϊκό τους ρόλο ανάλογα με το φύλο και στη συνέχεια αυτό το έκαναν πράξη στις δικές τους οικογένειες. Τώρα όμως αυτό άλλαξε.

Άλλαξαν οι ρόλοι, οι συμπεριφορές και οι ευθύνες της μητέρας και του πατέρα μέσα στο σπίτι ,αλλά και οι τρόποι που αυτοί σχετίζονται μεταξύ τους και μετά αυτοί οι δύο με το παιδί τους.

Άλλαξε το πόσο ανοιχτό είναι το σπίτι της οικογένειας με τους άλλους στην κοινότητα και το πόσο συνδέεται και μοιράζεται προβλήματα και χαρές, αφού από εκεί που όλοι οι συγχωριανοί είχαν άποψη για τα θέματα μιας οικογένειας, τώρα πια η οικογένεια πήγε στο άλλο άκρο και κλείστηκε μόνη της να παλεύει μέσα σε ένα μικρό διαμέρισμα.

Άλλαξε το περιβάλλον που εξελίσσεται η οικογένεια από την κλειστή σταθερή κοινωνία του χωριού, όπου ο καθένας έχει το ρόλο του και τη θέση του, βρέθηκε σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία που βάλλεται από νέα δεδομένα, χωρίς να παρέχει καμία ασφάλεια και αίσθημα του ανήκειν.

Οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν από οικογενειακές και κοινωνικές παραδόσεις και έθιμα που έδιναν το αίσθημα της επανάληψης, της σταθερότητας, της προβλεψιμότητας, αλλά και της συνέχειας μέσα στο χρόνο μικρών τελετουργικών που συνέδεαν την ιστορία του τόπου, των προγόνων με το σήμερα και το μέλλον.

Απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι από το φυσικό περιβάλλον που παρέχει πλούσια βιωματική εκπαίδευση δεξιοτήτων όπως το να δίνεις χρόνο στα πράγματα χωρίς να τα βιάζεις και να σέβεσαι το ρυθμό τους∙ τον κύκλο της ζωής με την αρχή και το τέλος της και το αίσθημα ότι ο άνθρωπος είναι απλά ένα κομμάτι του κύκλου και όχι το κέντρο του-η ανταμοιβή όταν δουλεύεις σκληρά αλλά και η αντιμετώπιση του απρόοπτου που μπορεί να καταστρέψει τη σοδιά της χρονιάς σε μια στιγμή- τη συνεργασία. Γνώριζαν πως δεν ήταν δυνατόν να έχουν τον έλεγχο των πάντων, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα, ούτε μοιρολατρία, ήταν εσωτερική πίστη ότι έχουν τη δύναμη να τα καταφέρουν στις όποιες συνθήκες.

Οι οικογένειες τότε εργάζονταν με κεντρικό άξονα την επιβίωση της ομάδας ενώ τώρα είναι στο επίκεντρο το παιδί. Άλλαξαν οι απαιτήσεις και οι ανάγκες των ανθρώπων για να είναι ικανοποιημένοι. Οι γονείς δεν νιώθουν πια ότι επιτελούν ολοκληρωμένα το γονεϊκό τους ρόλο απλά παρέχοντας τροφή στο παιδί, ούτε του μαθαίνουν να είναι υπεύθυνο και ισότιμο μέλος της οικογένειας στέλνοντάς το στα χωράφια και στα ζώα.

Άλλαξαν οι αξίες, τα κριτήρια του τι πιστεύουμε ότι είναι ποιοτική ζωή, ποιον θεωρούμε επιτυχημένο άνθρωπο και το τι θεωρούμε ως σημαντικό αγαθό στη ζωή μας για να νιώθουμε καλά. Δεν ήταν ιδανικά τα πράγματα στο τότε και στο εκεί, αν ήταν όλα τέλεια και λειτουργικά τότε δεν θα ερχόταν η ανάγκη για αλλαγή. Το θέμα είναι να χρησιμοποιήσουμε τη γνώση και την εμπειρία του παρελθόντος ώστε να ξέρουμε τι διατηρούμε στο παρόν και τι αφήνουμε πίσω. Καθώς όλα γύρω αλλάζουν, άλλο τόσο κάθε ψυχολογικό και φιλοσοφικό άρθρο στα ΜΜΕ και κάθε σεμινάριο αυτοβελτίωσης πιέζει για μια αλλαγή χωρίς κατεύθυνση και χωρίς να αναφέρουν ότι η αλλαγή θέλει βαθιές και σταθερές ρίζες, ώστε το άτομο να μπορεί να κρίνει ποια κομμάτια του δυσλειτουργούν, ποιες προσωπικές αλλαγές χρειάζεται και πώς θα τις πραγματοποιήσει ώστε να χαίρεται τη ζωή του και τις σχέσεις του.

Οι σημερινοί γονείς άλλα εκπαιδεύτηκαν ή δεν εκπαιδεύτηκαν στο σπίτι καταγωγής τους και άλλα καλούνται να κάνουν στην οικογένεια που δημιουργούν σε αυτή τη μεταβατική γενιά. Ταυτόχρονα βάλλονται με πληροφορίες από παντού που είτε τους βοηθούν, είτε τους μπερδεύουν, γιατί έρχονται σε αντίθεση με αυτά που είχαν εκπαιδευτεί και γνώριζαν οι ίδιοι, είτε τους δημιουργούν ενοχές, γιατί όλα αυτά που γράφονται δε συνάδουν με την προσωπική τους ιστορία, τις οικονομικές και χρονικές δυνατότητες και συνθήκες.

Τρέχουν σε ειδικούς, googlαρουν, ψάχνουν, αγωνιούν, σε αντίθεση με τους παλαιότερους που δεν ανησυχούσαν ιδιαίτερα για παιδαγωγικά και ψυχολογικά θέματα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι γονείς αντί να παίρνουν χαρά και ικανοποίηση από το ρόλο τους να στρεσάρονται, να κουράζονται και να αναζητούν πηγές ενέργειας για να δώσουν στο παιδί, στον/στη σύντροφό τους, στους συγγενείς, στη δουλειά και στην κοινωνική τους ζωή.

Έχασαν κάπου μέσα στο πιεστικό τους πρόγραμμα τη σύνδεση με τον εαυτό τους, ώστε να μπορούν να συνδεθούν και με τους άλλους και να μην νιώθουν μόνοι. Έχασαν την αυτοεκτίμησή τους, κάπου μέσα σε μηχανικές και διεκπεραιωτικές κινήσεις, που δεν αφήνουν χώρο για μεράκι, φαντασία και δόσιμο που θα τους δώσει την αίσθηση ότι είναι καλοί σε κάτι. Έχασαν την ελευθερία τους στον αγώνα για την κάλυψη όχι πάντα πραγματικών αναγκών.

Έτσι, έβαλαν στο κέντρο της ζωής τους το παιδί και φόρτωσαν στις πλάτες του την προσδοκία τους για μια καλύτερη ζωή, φορώντας του το ρόλο του πρίγκιπα/πριγκίπισσας, του ηγέτη, του δημοφιλή, του νικητή κτλ. Και μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση το παιδί παρατηρεί, καταγράφει και στη συνέχεια θα μιμηθεί όλες αυτές τις στάσεις, τις συμπεριφορές, τις προτεραιότητες, τις αξίες, την αντιμετώπιση της ζωής και τη διαχείριση των κρίσεων αγνοώντας εντελώς αυτά που οι γονείς του λένε ή το συμβουλεύουν να κάνει. Το παιδί γνωρίζει τη ζωή και τον κόσμο μέσα από τα μάτια των γονιών του.

Αν βλέπει στα μάτια των γονιών του το φόβο, την απογοήτευση, τον ανταγωνισμό, το αίσθημα κατωτερότητας ή ανωτερότητας, την αδυναμία, τότε έτσι θα αντικρίσει και το παιδί τη ζωή.

Η πραγματικότητα είναι πως η ζωή προχωράει προς τα εμπρός και οι νέοι γονείς χρειάζεται να δουν τι θα κρατήσουν από το παρελθόν, πώς και τι από αυτά θα προσαρμόσουν στο σύγχρονο τρόπο ζωής, τι τους ταιριάζει από τα νέα δεδομένα που λαμβάνουν και να εκπαιδευτούν σε αυτά. Αυτό όμως που κυρίως χρειάζεται να κάνουν οι νέοι γονείς είναι να δημιουργήσουν καινούρια, δικά τους μονοπάτια με τις ξεχωριστές προτεραιότητες, αξίες και ανάγκες της δικής τους οικογένειας και των μοναδικών προσωπικοτήτων που την αποτελούν, που θα είναι λειτουργικά και θα εξασφαλίζουν ένα σπιτικό, όπου οι σχέσεις μεταξύ των μελών θα μπορούν να ανθίσουν και μέσα στο οποίο όλοι θα παίρνουν χαρά, ασφάλεια, αποδοχή και δύναμη.

ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΖΚΟΥΛΙΔΟΥ

Κοινωνική Λειτουργός


Διαβάστε περισσότερα:
· · ·
Κατηγορίες Άρθρου
ΑΠΟΨΗ

Τα σχόλια είναι κλειστά.

protionline.gr