banner

Μίχαελ Κόλχαας, Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ

Της Αναστασίας Ευσταθίου – Συγγραφέας, Εκπαιδευτικός –

Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ. Αυτή η φράση κλεμμένη από το ομώνυμο βιβλίο της Μάρως Δούκα στριφογύριζε στο μυαλό μου την ώρα της παράστασης. Μια θεατρική παράσταση του Πολιτιστικού Συλλόγου “Αναγέννησις” Ακράτας άκρως πρωτοποριακή.

Η Αναγέννηση πειραματίζεται και μας χαρίζει ένα ιδιαίτερα απαιτητικό θεατρικό έργο σε σκηνοθετική επιμέλεια του Σπήλιου Ζιδρόπουλου και καθοδήγηση του Παναγιώτη Μαρίνου. Ένα έργο που πρότεινε στη θεατρική ομάδα ο καλλιτεχνικός σύμβουλος του Συλλόγου, ο σκηνοθέτης της φετινής Ασκητικής, Αντρέας Κουτσουρέλης, ο οποίος έχει κάνει και τη μετάφραση.

Το έργο αποτελεί θεατρική διασκευή από τον Σόντερς της νουβέλας Μίχαελ Κόλχαας του συγγραφέα Χάινριχ φον Κλάιστ. Ένα έργο γραμμένο το 1808. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν τον 16ο αιώνα, κατά την περίοδο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην καρδιά της Ευρώπης, τη Γερμανία.

Με το κείμενο αναμετρήθηκαν όλο τον χειμώνα οι ερασιτέχνες ηθοποιοί: Νίκος Γραβάνης, Νίκη Σταυροπούλου, Σπήλιος Ζιδρόπουλος και Μαρία Οικονομοπούλου. Δίπλα στην παλιά φρουρά ο μαθητής Λυκείου Ακράτας Γιάννης Σπανός άψογος στο ρόλο του αν και πρώτη φορά δοκιμάζει τις δυνάμεις του στο θεατρικό σανίδι. Όλοι τους δέχτηκαν το αβίαστο χειροκρότημά μας. Οι ηθοποιοί τόσο στο αφηγηματικό μέρος όσο και στην προσέγγιση διαφορετικών ρόλων ήταν πειστικοί, καλοστημένοι και διαβασμένοι. Απέδωσαν απαιτητικούς ρόλους σε μια πειθαρχημένη σκηνοθετικά παράσταση που δεν έχασε στιγμή το ρυθμό της.

Στο υποβολείο η Ιωάννα Κούρτη. Η παράσταση εμπλουτίστηκε μουσικά από τον Θανάση Τόλιο, που έπαιζε καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου επί σκηνής ηλεκτρική κιθάρα, επιτείνοντας τη συναισθηματική φόρτιση του θεατή. Ο φωτισμός του Αντρέα Σακελαρίου και τα χειροποίητα άλλης εποχής φανάρια του ανέδειξαν τις σκηνές του έργου. Τα σκηνικά ατμοσφαιρικά, λιτά και ανεπιτήδευτα μα κυρίως λειτουργικά υπηρέτησαν την παράσταση. Το πρόγραμμα φροντισμένο, με εκρηκτικά χρώματα, αναδιπλούμενο μετατρέπεται σε αφίσα.

Τα σκηνοθετικά ευρήματα σαν αυτό της τεχνικής του κουκλοθεάτρου ενταγμένης στη πλοκή του έργου, της χρήσης νέων τεχνολογιών (κινητό, ντουντούκα), των στοιχείων που υποδείκνυαν κάθε φορά τα διαφορετικά πρόσωπα έδωσαν άλλη διάσταση στο έργο και χάρισαν στους θεατές μια επιμελημένη καινοτόμα παράσταση που θα καταγραφεί στη μεγάλη θεατρική ιστορία της Αναγέννησης.

Η θεατρική ομάδα κατάφερε να αποδώσει το βαθύτερο νόημα του έργου. Να παλεύουμε για το δίκιο με όποιο προσωπικό κόστος. Ο αγώνας μας να γίνεται παράδειγμα ακόμα κι όταν η αδικία γίνεται θεριό ανήμερο που κατασπαράζει ζωές.

Πόσες φορές κι εμείς οι απλοί άνθρωποι δε έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με την κατάφορη αδικία; Πόσες φορές δεν έχουμε μπλεχτεί ανυπεράσπιστοι στα δίχτυα της εξουσίας; Έχω την αίσθηση ότι οι θεατές ταυτίστηκαν με τον πρωταγωνιστή του έργου, τον έντιμο και φιλάνθρωπο Μίχαελ Κόλχαας έναν έμπορα αλόγων, που ζούσε στις όχθες του ποταμού Χάβελ αλλά που θα μπορούσε να είναι ένας απλός άνθρωπος σαν όλους εμάς. Η κακή του η μοίρα τον έφερε αντιμέτωπο με τον νεαρό ισχυρό άρχοντα Βέντσελ φον Τρόνκα, που αντιπροσωπεύει το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Δεν ήταν ληστής ούτε φονιάς ο πρωταγωνιστής του Κλάιστ, η συνείδησή του, η αίσθηση του δικαίου και η διεκδίκηση της δικαιοσύνης τον έκανε. Η φιλήσυχη ζωή του ανατράπηκε όταν συγκρούστηκε με τα βαθιά ριζωμένα προνόμια και τα οργανωμένα συμφέροντα. Το κράτος δεν θα δικαιώσει τον Κόλχαας, όσο κι αν αυτός ευελπιστεί να βρει το δίκιο του στους θεσμούς. Αντίθετα, η μία συμφορά διαδέχεται την άλλη κάνοντας τη ζωή του κόλαση κι οδηγώντας τον τελικά στο ικρίωμα.

Και στο ερώτημα, γιατί ένα έργο του 19ου αιώνα, να ανέβει στη σκηνή μια τέτοια εποχή; Τι έχει να μας πει; Η απάντηση είναι ότι κάποια κείμενα νικούν το χρόνο, γιατί διαπραγματεύονται διαχρονικές αξίες σαν αυτές της κοινωνικής δικαιοσύνης, του αέναου αγώνα ενάντια σε κάθε τι άδικο αλλά και στη δύναμη της ψυχής του ανθρώπου με ιδανικά. Κι είναι αυτά τα κείμενα σαν να γράφτηκαν για τον καθένα από εμάς, άσχετα από την εποχή που ζούμε.

Μην χάσετε αυτή τη διαφορετική παράσταση! Το έργο θα παιχτεί στις 24 Μαρτίου στην Ακράτα και θα δοθούν δύο παραστάσεις για τους μαθητές των Λυκείων της Ανατολικής Αιγιάλειας.


Διαβάστε περισσότερα:
· · ·
Κατηγορίες Άρθρου
ΑΠΟΨΗ

Τα σχόλια είναι κλειστά.

protionline.gr