background img
banner
banner

Το τελευταίο Μάθημα: η τελευταία Πράξη!

ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΔΙΑΚΟΠΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΕ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ 

Χθες το βράδυ, στο Γενικό Λύκειο Διακοπτού γιόρτασαν την σχολική χρονιά που ολοκληρώθηκε με επιτυχία, με την Πολιτιστική Ομάδα της Β1 τάξης του σχολείου να έχει εκδώσει ένα ακόμη τεύχος της μαθητικής εφημερίδας «Τροχιά Νέων» με την ευθύνη της καθηγήτριας Κάλλυς Νικολάου, η οποία αποχαιρετά το σχολείο λόγω συνταξιοδότησης, όχι όμως την ομάδα της, με την οποία κατάφεραν σπουδαία πράγματα.

Στο τεύχος της σχολικής εφημερίδας που κυκλοφορεί η κυρία Νικολάου γράφει για το «ταξίδι» της στην εκπαίδευση και παρομοιάζει την δουλειά του καθηγητή με αυτή του σκηνοθέτη μιας παράστασης.

«Όπως ο σκηνοθέτης μιας παράστασης έχει δύσκολη δουλειά ο καθηγητής. Όχι οι καθηγητές που σέρνονται σε ρημαδιασμένες αίθουσες κι αφήνονται στη μιζέρια ενός ρουτινιασμένου μέλλοντος που μόνοι τους έχουν προδιαγράψει. Οι άνθρωποι που αναγνώρισαν πως η παιδεία είναι το μοναδικό όπλο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ποτέ δεν είχαν καμία σχέση με εκείνους που βλέπουν τους μαθητές τους σαν νομισματικές αξίες ή σαν αναγκαίο κακό.»

Αναλυτική το  άρθρο της κ. Νικολάου με τίτλο «Το τελευταίο Μάθημα: η τελευταία Πράξη!»

“Όλη η ζωή είναι ένα θέατρο και-όπως λέει ο  Δ.Μπουραντάς: μπορούμε να το παίξουμε μόνο μια φορά. Χωρίς πρόβα, χωρίς δοκιμή. Γι’ αυτό, πρέπει να το παίξουμε όσο γίνεται καλύτερα και για μας τους ίδιους και για όσους αγαπάμε. Εμείς γράφουμε το σενάριο που μας αξίζει. Εμείς φτιάχνουμε τα σκηνικά που μας αρέσουν. Εμείς επιλέγουμε τους ηθοποιούς. Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και ταυτόχρονα οι θεατές.Τούτο το έργο ξεκινά,λοιπόν, 36 χρόνια πριν όταν ένα κορίτσι μετά από υποτροφίες με το πτυχίο του Ιστορικού-Αρχαιολογικού έγινε φιλόλογος. Όχι για να εκπληρώσει το όνειρο μιας μητέρας που ο προεστώς πατέρας της δεν της επέτρεψε να γίνει δασκάλα. Όχι, δεν θά’ταν αλήθεια. Αλλά γιατί εμπνεύστηκε από τη Φιλόλογό της στο σχολείο, Μαρία Καλυβιώτου.Το΄ευ ζην΄όπως έλεγε ο Μέγας Αλέξανδρος το χρωστάμε στους  δασκάλους μας. αλλά αυτός το παραδεχόταν γιατί είχε ένα μεγαλείο,σήμερα το πιστεύουμε;

Το κορίτσι έγινε Φιλόλογος, λοιπόν, παρόλο που οι αμοιβές των εκπαιδευτικών ήταν εξευτελιστικές. Προφανώς από οικονομική άποψη δεν συνέφερε να είσαι εκπαιδευτικός. Ναι, υπήρχαν και τότε «ιδιαίτερα», όμως είχε την «ατυχία» να είναι ιδεολόγος. Είχε αυτή την ακατανίκητη επιθυμία να κάνει τους μαθητές να μαθαίνουν. Να αλλάζει τη ζωή εκείνων που έτυχε να είναι ακροατήριό της. Έτσι  για ένα πράγμα ήταν σίγουρη. Δεν υπήρχε άλλο επάγγελμα για ΄κείνη εκτός από αυτό του εκπαιδευτικού. Έγινε καθηγήτρια και εξωτερικά το μόνο που άλλαξε ήταν η θέση της στην αίθουσα. Μα πόσο μπορεί η αλλαγή μιας θέσης να της αλλάξει την κοσμοθεωρία; Να είναι αρκετά ρεαλίστρια ώστε να γνωρίζει πως δεν μπορεί να βγάλει τον καλύτερο εαυτό του κάθε παιδιού, μα να είναι ταυτόχρονα τόσο τρελή ώστε να ξεκινά την κάθε της ημέρα πιστεύοντας πως αυτή είναι η ευκαιρία της να το καταφέρει.

Όπως ο σκηνοθέτης μιας παράστασης  έχει  δύσκολη δουλειά ο καθηγητής.Όχι οι καθηγητές που σέρνονται σε ρημαδιασμένες αίθουσες κι αφήνονται στη μιζέρια ενός ρουτινιασμένου μέλλοντος που μόνοι τους έχουν προδιαγράψει. Οι άνθρωποι που αναγνώρισαν πως η παιδεία είναι το μοναδικό όπλο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ποτέ δεν είχαν καμία σχέση με εκείνους που βλέπουν τους μαθητές τους σαν νομισματικές αξίες ή σαν αναγκαίο κακό.

Αλλά τί συνέβαινε όταν η πόρτα της αίθουσας πραγματικά ή συμβολικά έκλεινε και άρχιζε το μάθημα; Κάθε μαθητής αναλαμβάνοντας ασυνείδητα συγκεκριμένο ρόλο, είναι, θα λέγαμε, «καρατερίστας»: ο άριστος μαθητής με το τακτικό τετράδιο και το καθαρό βιβλίο στο θρανίο τη σωστή στιγμή, ο μαθητής που δηλώνει ότι το σχολείο το βλέπει και λίγο αφ’ υψηλού αφού μεγάλωσε και έχει πολλά άλλα στο μυαλό του, η υπερκοινωνική συμμαθήτρια που δεν θα αντέξει να μη σχολιάσει ενδυματολογικές επιλογές, ο αδιάβαστος που αμήχανα θα περιμένει την εξέταση και ο υπερκινητικός και πληθωρικός, που θα ξεκινήσει με κάποιο σχόλιο ικανό να τορπιλίσει το κλίμα του μαθήματος. Με  όλους αυτούς έπρεπε  να αντιπαρατεθεί η φιλόλογος ήρεμα και να κατορθώσει να τους οργανώσει ως

Μέλη ομάδας που κινούνται παράλληλα. Το «μη» δεν είναι τις περισσότερες φορές ικανό να επιφέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Ο άτακτος έπρεπε να αντιληφθεί το βλέμμα της, ο αδιάβαστος την απορία της πώς και δεν έχει μελετήσει, ο υπερκινητικός αν είναι δυνατόν με μια αδιόρατη κίνησή της να ηρεμήσει και η άριστη να επιβραβευθεί διακριτικά ώστε να μην εγείρει την μήνι των συμμαθητριών της.

Και η διδάσκουσα να είναι συγχρόνως θεατής, σκηνοθέτης και ηθο-ποιός στο θέατρο της τάξης. Χρειαζόταν επομένως να παρατηρεί τους μαθητές της, και αυτό έπρεπε να το αισθάνονται συνεχώς, να μοιράζει ρόλους και να κινείται μέσα στη σκηνή της αίθουσας. Κανείς αδρανής, κανείς αμέτοχος• κανείς αθέατος στην τάξη. Η επικοινωνία ήταν γι’ αυτόν στήριξη, δήλωνε ότι δεν τον έχει απορρίψει και τόνωνε την κλονισμένη του αυτοεκτίμηση. Στην παράσταση που έδινε στην τάξη, η φωνή και τα χέρια της ήξερε ότι παίζουν ρόλο• χρειαζόταν η εναλλαγή, η ένταση στα σημεία που έπρεπε να δοθεί έμφαση. Άλλωστε ακόμα και ο ενήλικας θεατής ή ακροατής προσέχει τον ηθοποιό ή τον ομιλητή όχι μόνο από το ενδιαφέρον περιεχόμενο του ρόλου του ή της ομιλίας του. Και έπρεπε μέσα σε 45 λεπτά να αξιολογήσει, να κάνει επανάληψη, να προχωρήσει,να βάλει ασκήσεις για μέσα στην τάξη και άλλες για το σπίτι και να εξατομικεύσει σε αρκετές περιπτώσεις μαθητών της. Και η τελευταία πινελιά : αυτή η ώρα να είναι κάποτε η 7η της Παρασκευής. Και όλα αυτά (και όχι μόνο) τα έκανε για 36 χρόνια βγάζοντας και με το παραπάνω την ύλη, τηρώντας με αγάπη όρια και διαχωριστικές γραμμές, προβάλλοντας την πεισματική εμμονή της σε αξίες κοινωνικής συμπεριφοράς,με διορθωτική παρέμβασή έντονη όταν  μαθητής ή ανώτερος ιεραρχικά παρεξέκλινε από τα όρια που το κοινό αίσθημα ορίζει ως σεβασμό προς το διπλανό μας και τη δημοκρατία. Γιατί είναι βέβαιο ότι ο μαθητής δεν κερδίζει τίποτα βλέποντας απέναντί του ένα δάσκαλο ανίσχυρο, είδωλο του εαυτού του.

Τώρα, 36 χρόνια μετά από εκείνο το πρωί που  πρωτοείδε τους μελλοντικούς μαθητές της στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 1982 (και την ενθάρρυνε ο πατέρας της λέγοντας ότι… το να στέκεις ψηλά δεν έχει να κάνει με το μπόι), υπόγραψε την ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ της και Φεύγει… Όχι γιατί πρέπει. Ούτε γιατί κουράστηκε. Αλλά από Επιλογή. Όμως ποιος φεύγει σε καιρούς οικονομικής κρίσης;

Όποιος διαπιστώνει ότι άλλοι επαγγελματίες (ακόμα και γονείς μαθητών) βρίζουν τους διορισμένους εκπαιδευτικούς.Τους κατηγορούν, πως είναι τεμπέληδες και αχάριστοι. Γιατί ενώ  πληρώνονται κάθε 1η και 15 του μηνός, άλλοι είναι άνεργοι ή πληρώνονται τα μισά λεφτά για τις διπλάσιες ώρες δουλειάς.

Όποιος διαπιστώνει ότι πολλοί γονείς δεν ενδιαφέρονται για τη βελτίωση των παιδιών τους, αλλά ικανοποιούνται με πληθωριστικούς βαθμούς χωρίς αντίκρισμα. Επειδή, εγκαταλείποντας εντελώς την Αγωγή των παιδιών τους απενοχοποιούνται με το να πληρώνουν ιδιωτικά μαθήματα, με το να συνεργάζονται μαζί τους στις κοπάνες θεωρώντας την παρουσία στο σχολείο αναγκαίο κακό που πρέπει να ξεπληρώνεται με υψηλή βαθμολογία.

Όποιος διαπιστώνει ακόμα ότι οι εκπαιδευτικοί, ενώ προορίζονται για να αποτελέσουν τη «δύναμη» που έχει σκοπό να προκαλέσει αλλαγές, έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να φέρονται ως  «αδράνεια» ώστε τίποτα να μην αλλάξει. Αυτή την αδρανοποίηση την «πέτυχαν» μόνοι τους αφού αυτοματοποίησαν  την εργασίας τους, κατάληξαν με νοοτροπία δημοσίου υπαλλήλου (να τελειώσει το ωράριό μας να φύγουμε) και αδιαφορούν κι αυτοί στην πλειοψηφία τους για την Αγωγή.΄΄Αφού αυτά θέλει η κοινωνία, θα προσαρμοστούμε΄΄, λένε. Σε μια περίοδο πλήρους κυνισμού η μειοψηφία των εκπαιδευτικών αγαπάει τη δουλειά της και επιμένει να ονειρεύεται για αυτήν. Ειδικά στις μέρες μας η αγάπη για την εργασία  μπορεί να θεωρηθεί και σπάνιο γεγονός, αφού είναι λίγοι οι επαγγελματίες από άλλους χώρους που αγαπούν τη δική τους δουλειά. Και εκπαιδευτικός που αγαπάει τη δουλειά του και δεν προσαρμόζεται ενοχλεί κάποιους, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο.

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα πριν πέσει η αυλαία σ’ αυτό το έργο. Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω, θα ξαναγινόταν το κορίτσι εκπαιδευτικός; Η απάντηση είναι ΝΑΙ. Και το έργο θα παιζόταν όσες φορές κι αν χρειαζόταν, άσχετα από το τέλος του, γιατί το Κοινό ήταν Υπέροχο και η Αγάπη πολλή…”


Κατηγορίες Άρθρου
ΤΟΠΙΚΑ

Σχετικα αρθρα


Τα σχόλια είναι κλειστά.

Το protionline.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με την χρήση των cookies από εμάς. Μάθε περισσότερα

Το protionline.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με την χρήση των cookies από εμάς.

Close