background img
banner
banner

ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ ΛΟΓΓΟΥ: Προσφορά μνήμης στους νεκρούς για τα γεγονότα του δρόμου…

…ΤΑ ΠΙΚΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ! – 1962 Η ΑΣΦΑΛΤΟΣΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΩΜΑΤΙΝΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΛΟΓΓΟΥ ΣΤΙΣ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ήταν ημέρα ξαστεριάς
ήταν ημέρα Αυγούστου
κι όλοι συνταχτήκανε
στην μικρή πλατεία,
απόφαση να πάρουνε
να φτιάξουνε με άσφαλτο
το δρόμο του χωριού.
Να φέρουν τα χρειαζούμενα
στου δρόμου την στροφή.
Είναι πικρό να περπατούν
στα λασπωμένα χώματα
και να σκοντάφτουν στα νερά
του δρόμου τις λακκούβες
και ν’αναπνέουν τα παιδιά
του χώματος τη σκόνη.
Και μίλησε ο γέροντας
και απόφαση επήραν
πως όλοι απ’το χωριό
βοήθεια θε να δώσουν
στολίδι να γενεί
ο δρόμος του χωριού.
Να μην υπάρχουν άνθρωποι
στο χώμα βουτηγμένοι
και τα παιδιά τους να’χουνε
τον καθαρό αέρα.
Έφεξε η αυγή την μέρα
και σκόρπιζε ο ήλιος
την ζέστη πέρα ως πέρα.
Και το τραγούδι άρχισε
ο γκριζομάλλης γέρος
και τις αξίνες πήρανε
κάθε λογής για όργανο
και τρέχουν εκεί εθελοντικά
που η αγάπη τους προστάζει
να κάνουν κάτι καλό
για όλο το χωριό.
Μπροστά πάνε οι γέροντες
και ακολουθούν οι νέοι.
Έχουν αγάπη στους γέροντες
και τους ακολουθάνε.
Ολημερίς ιδρώνουνε
στου χώματος τη σκόνη.
Μα έρχεται το σούρουπο
και θα ξεκουραστούνε.
Καινούρια μέρα φώτισε
και πάλι ο Θεός
και φεύγουν οι Λογγίσιοι
πέρα απ’το χωριό.
Για να τελειώσει ο δρόμος
πριν τους προλάβει η βροχή.
Σκάβουν τα παλικάρια
κάτω απ’τον ήλιο τον καυτό.
Τα χείλη τους ζητούν νερό
μα αυτό είναι ζεστό.
Κουράγιο δίνουν οι γέροντες
πως θα’ρθει το πανηγύρι
και θα χορεύουν τις κοπελιές
χωρίς το κουρνιαχτό.
Ήταν ημέρα ζέστης
και φώναξε ο γέροντας
πως έφτασε η ώρα να γυρίσουν
στο χωριό στον καθαρό αέρα
και να πλυθούν στα γαλανά
της θάλασσας νερά.
Μα έμεινε ατέλειωτη
στα χείλη η φωνή του
και γέμισε το στόμα του
απ’το ζεστό το χώμα.
Βουή, αντάρα, κουρνιαχτό
γέμισε ο αέρας
σύννεφο σκόνης κόκκινο
σκέπασε ως πέρα
και το νταμάρι έπεσε
και σκέπασε τον γέροντα
μαζί τα παλικάρια.
Την σκόνη που φοβόντουσαν
την πήραν τα σωθικά τους
το χώμα το βαρύ
σκέπασε τα κορμιά τους.
Ο ουρανός συννέφιασε
ο ήλιος δεν εβγήκε.
Ήταν ημέρα συννεφιάς
ήταν ημέρα θρήνου.
Κλαίνε μάνες τα παιδιά
οι χήρες τους συντρόφους.
Κλαίει το χωριό το παλικάρι
το μικρό δεκάξι μόλις χρόνων.
Ήταν ημέρα παγωνιάς
ήταν ημέρα θρήνου
στου Λόγγου τη πλατεία.
Πέρασαν τα χρόνια
ξεχάστηκαν τα παλιά,
ήρθε στο χωριό
καινούρια γενιά.
Μα δεν ξέρει τίποτα
για του δρόμου
τα γεγονότα τα φρικτά !!!
Μα να σήμερα όλοι μαζί
θα ανάψουμε κερί
στην Άγια σας ψυχή.
Η θυσία σας δρόμος αρετής και αγάπης
για τούτο το χωριό.

Εκ της Διοικήσεως του Μουσείου MIL
H Πρόεδρος Μελπομένη (Μέλπω) Ρογκάλα
Αύγουστος 2020


Κατηγορίες Άρθρου
ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Σχετικα αρθρα


Τα σχόλια είναι κλειστά.

Το protionline.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με την χρήση των cookies από εμάς. Μάθε περισσότερα

Το protionline.gr χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει τη διαδικτυακή εμπειρία σου. Εφόσον συνεχίσεις, συμφωνείς με την χρήση των cookies από εμάς.

Close