Του Ηλία Ασπρούκου, Περιβαλλοντολόγου
Το ΠΑΣΟΚ δεν διαλύεται σήμερα, απλώς ολοκληρώνει μια διαδικασία που έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Τα εσωτερικά του ρήγματα, άλλοτε ψίθυροι διαφωνίας και τώρα κραυγές διάσπασης, έχουν πλέον γίνει κατακλυσμός. Το κόμμα που κάποτε όριζε κυβερνήσεις, κοινωνικές συμμαχίες και πολιτικές ισορροπίες, μετατρέπεται σε πεδίο μάχης μικροεξουσιών και προσωπικών φιλοδοξιών.
Το «πράσινο σπίτι» τρίζει τόσο έντονα που δεν μένει παρά να πέσει στα δύο, το ένα κομμάτι γέρνει ήδη προς τη Νέα Δημοκρατία, αναζητώντας κυβερνητική θαλπωρή και πολιτική επιβίωση, όχι από ιδεολογία, αλλά από ανάγκη. Είναι το κομμάτι που έχει αποδεχθεί τον ρόλο του δορυφόρου, που βλέπει στο Μαξίμου την επόμενη στέγη του.
Το άλλο κομμάτι, το πιο ανήσυχο, το πιο «προοδευτικό», έχει αρχίσει να κοιτάζει προς τον Αλέξη Τσίπρα. Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι η κατεύθυνση, αλλά ο άνθρωπος που το οδηγεί εκεί, δεν είναι άλλος από τον Χάρη Δούκα.
Ο νυν Δήμαρχος Αθηναίων εμφανίζεται ως ο νέος εκφραστής της «αυθεντικής» πράσινης κεντροαριστεράς, και ετοιμάζεται να παίξει το χαρτί της αμφισβήτησης στο προσεχές συνέδριο. Δεν φωνάζει απλώς για αλλαγή ηγεσίας, απειλεί να την επιβάλει. Κι αυτό δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα ενός προέδρου που δεν κατάφερε ποτέ να γίνει πραγματικός ηγέτης. Αν δε γίνει αυτό στο συνέδριο και λάβω υπόψη τα όσα θρυλούνται στην πιάτσα σε σχέση με τους “δελφίνους” του ΠΑΣΟΚ, δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να εκδηλωθεί εσωκομματική “εξτρεμιστική” ενέργεια πολύ πριν τις εκλογές του 2027
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει περικυκλωμένος, από τη μία οι «γαλάζιοι συνοδοιπόροι» που έχουν ήδη κάνει την επιλογή τους, από την άλλη ο Χάρης Δούκας που ετοιμάζεται να στήσει γέφυρες με τον Τσίπρα. Στο κέντρο ένα κόμμα που ψάχνει ταυτότητα, ρόλο, πυρήνα και δεν βρίσκει τίποτα.
Το συνέδριο δεν θα είναι διαδικασία. Θα είναι η τελική μάχη μιας παράταξης που σπάει.
Και όταν τελειώσει, είτε με εκλογή είτε με διάσπαση, το ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι ποτέ ξανά όπως το ξέραμε. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ειλικρινές πράγμα που έχει συμβεί στην ελληνική πολιτική εδώ και χρόνια, η παραδοχή ότι μερικές εποχές δεν πεθαίνουν απότομα. Ξεψυχούν αργά, ώσπου να σπάσουν στα δύο.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον αποσύνθεσης, εμφανίζεται μια ακόμη πολιτική φιγούρα που το εκμεταλλεύεται, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όπου οι δημοσκοπήσεις την φέρνουν κοντά στο ΠΑΣΟΚ . Δυστυχώς η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι και αυτή αρχιτέκτονας πολιτικού λόγου που οδηγεί στον πάτο.
Έτσι, το τέλος της παράταξης δεν θα έρθει με πάταγο, αλλά με τον γνώριμο τρόπο της πολιτικής φθοράς, αργά, υπόγεια και αναπόφευκτα. Και όταν το τελευταίο κομμάτι πέσει, θα μιλάμε για το πώς ο Τσίπρας κατάπιε το ΠΑΣΟΚ, όπως είχε καταπιεί πριν από αυτό όλη την κεντροαριστερά.Γιατί η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη, όπως και άλλα κόμματα της κεντροαριστεράς, έτσι κι αυτό οδεύει προς απορρόφηση από τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Τσίπρας έχει αποδείξει ότι ξέρει να περιμένει, να απορροφά και να μετατρέπει τη φθορά των άλλων σε δική του ισχύ. Κι ένα ΠΑΣΟΚ διχασμένο, κουρασμένο και χωρίς πολιτική ταυτότητα είναι η πιο εύκολη λεία.Την ίδια στιγμή που η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης καταγράφουν μία ανθεκτικότητα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μείζονος και ελάσσονος κινούνται προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, με πρώτο και καλύτερο το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη.
Άλλωστε φαίνεται η διείσδυση του Μητσοτάκη στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. Κάτι που επιβεβαίωσε και η δημοσκόπηση της GPO. Για παράδειγμα στο ερώτημα [πως κρίνεται το έργο της Κυβέρνησης] ένα περίπου 20 % [των πράσινων ψηφοφόρων] το κρίνει θετικά, ενώ και το 11% από αυτούς δηλώνουν ότι στις επόμενες εκλογές θα ήθελαν να συνεχίσει στην Κυβέρνηση η Ν.Δ. με τον σημερινό Πρωθυπουργό. Η επιλογή του εκλογικού σώματος πιστεύω δεν θα είναι [Μητσοτάκης ή χάος] αλλά [σοβαρότητα ή γελοιότητα] που χαρακτηρίζει και όλη την αντιπολίτευση.Δεν αναφέρομαι καθόλου στον ΣυΡιζΑ γιατί με τα νέα δεδομένα και τις μέχρι τώρα έξι διασπάσεις απλά δεν υπάρχει. Η κυβέρνηση ΣυΡιζΑ έδινε την εικόνα σχολικής εκδρομής όταν κυβερνούσε τον τόπο.
Όσο το ΠΑΣΟΚ βυθίζεται στην κινούμενη άμμο των δικών του αντιφάσεων, Ο Αλέξης Τσίπρας θα βρει χώρο να σκαρφαλώσει πάνω σε μια παράταξη που μοιράζεται, τρίζει και ψάχνει απεγνωσμένα μια αφήγηση. Είναι ορισμένοι που δεν το βλέπουν, όσοι όμως γνωρίζουν έστω μια στάλα από πολιτική, βλέπουν πεντακάθαρα πως το ΠΑΣΟΚ σύντομα δεν θα αποτελεί αυτόνομη δύναμη.
