Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΑΓΙΑΣ, Φιλόλογος- Δημοσιογράφος
Πώς να διαχειριστείς την ξαφνική απώλεια ενός νέου και αγαπημένου ανθρώπου; Ειδικά όταν τον έχεις συνδέσει με πρόσωπα, καταστάσεις, εκδηλώσεις και φορείς που έχουν στο επίκεντρό τους τον ίδιο τον άνθρωπο.
Τότε τα συναισθήματα είναι έντονα, η ψυχική φόρτιση μεγάλη κι ένα κενό στο νου και στην καρδιά. Ένα παιδί του ΕΚΑΜΕ έφυγε από κοντά μας.
Ένα δικό μας παιδί, όλης της τοπικής κοινωνίας του Αιγίου. Ο Δημητράκης Στεφανίδης έφυγε πριν λίγες μέρες βυθίζοντας και την οικογένειά του και όλους μας στο πένθος. Δεν ήταν ένα τυχαίο πρόσωπο. Ήταν ένα παιδί σύμβολο του Αιγίου που μας έκανε διαρκώς περήφανους με τα κατορθώματά του και με την αγάπη του για τη ζωή.
Πάνε πολλά χρόνια όταν τον πρωτογνώρισα μαζί με τον αξιοθαύμαστο πατέρα του, τον πρώην Πρόεδρο του ΕΚΑΜΕ Θόδωρο Στεφανίδη. Από την πρώτη στιγμή ο Δημήτρης χάρισε σε μένα και τους μαθητές μου ένα μεγάλο χαμόγελο, ένα ζεστό καλωσόρισμα στον κόσμο των ατόμων με αναπηρία. Από το αναπηρικό του αμαξίδιο άνοιξε μια τεράστια αγκαλιά για όλους μας και φώτισε τη δική μας ζωή με καρτερικότητα, ελπίδα και αισιοδοξία. Ίσως με τον μοναδικό του τρόπο να μας φανέρωνε ότι εκεί φωλιάζει η αληθινή ζωή όταν οι άνθρωποι δεν κρύβουν τις αδυναμίες τους αλλά τις μετατρέπουν σε δύναμη, πείσμα, θέληση και συναισθήματα. Περνώντας τα χρόνια ο Δημητράκης ήταν πάντα δίπλα μας. Επικοινωνούσε, συμμετείχε σε όλα, διεκδικούσε τη θέση του στον κοινό μας κόσμο.
Μια θέση που την κέρδισε με το σπαθί και την αξία του. Όπως τότε που πρωταγωνιστούσε ως βασιλιάς στο θεατρικό που σκηνοθετούσε ο Κώστας Κλάγκος. Κι έτσι έγινε ο βασιλιάς της καρδιάς μας! Κι αγαπούσε πάντα το χειροκρότημά μας, το θαυμασμό μας αλλά και την πηγαία συγκίνησή μας.
Πρωταγωνιστής στις δράσεις του Κέντρου, στις εκδρομές, στα θεατρικά, στις εκδηλώσεις, στα δεκάδες ταξίδια ανά την Ελλάδα, παντού. Κάθε φορά αποδείκνυε σ’ εμάς τους εύκολα λιπόψυχους ότι η ζωή δεν έχει όρια και αδιέξοδα, ότι όλα μπορούμε να τα παλέψουμε και να τα καταφέρουμε.
Τα όποια εμπόδια βρίσκονται εκεί για να τα ξεπερνάμε. Το σκήπτρο του καλού μας βασιλιά έγραφε τη λέξη ΑΓΑΠΗ για όλους και για όλα, χωρίς προϋποθέσεις. Σαν αυτή που του δίδαξε η οικογένειά του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου την φροντίδα και την τρυφερότητα του πατέρα του. Μας μιλούσε γι’ αυτόν και πάντα βούρκωνε, χαιρόταν μαζί του και έκανε τα πάντα γι’ αυτόν αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά του ΕΚΑΜΕ.
Ο Δημητράκης, το γελαστό μας παιδί, μας αποχαιρέτησε πρόωρα. Τις τελευταίες ημέρες χάρηκε τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές, τις αγαπημένες του βόλτες και την οικογένειά του. Και μοιράζοντας ο ίδιος απλόχερα την αγάπη του ανέβηκε και στάθηκε ψηλά στον ουρανό.
Ένα φωτεινό αστεράκι παρέα με τα δεκάδες άλλα αστεράκια και με τον μικρό πρίγκιπα του Σαιντ- Εξυπερύ. Από εκεί πάνω θα φωτίζει αιώνια τις καρδιές όλων μας για να μας υπενθυμίζει ότι τα άτομα με αναπηρία αποτελούν τον πλούτο και το φως της ζωής μας. Και ότι η ύπαρξή τους μας προσφέρει τη μοναδική ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι και ως κοινωνία. Αυτή είναι η πυξίδα μας. Ο Δημητράκης, το παιδί σύμβολο του ΕΚΑΜΕ και της τοπικής κοινωνίας. Του υπόσχομαι ότι θα κρατάω μέσα μου ως φυλαχτό τη μεγάλη του αγκαλιά, την καλοσύνη και το χαμόγελό του. Για πάντα…
