ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΡΟΔΟΔΑΦΝΗΣ – ΔΙΑΚΟΠΤΟΥ – ΑΚΡΑΤΑΣ – ΑΙΓΕΙΡΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΣΤO PROTIONLINE.GR – ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ 6 ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΩΝ
Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται από την ισχύ του σχεδίου διοικητικής μεταρρύθμισης «Καλλικράτης» και οι αρχικές επιφυλάξεις των κατοίκων ενός από τους μεγαλύτερους σε έκταση δήμων της χώρας, που συγκροτήθηκε με τη συνένωση έξι δήμων, του δήμου Αιγιαλείας, επιβεβαιώνονται.
Το συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας της αυτοδιοίκησης φαίνεται πως όχι μόνο δεν βοήθησε στην αντιμετώπιση των θεμάτων των τοπικών κοινωνιών, αλλά αντιθέτως δημιούργησε νέα προβλήματα δυσλειτουργίας που λειτούργησαν αντιαναπτυξιακά για την περιοχή.
Μέσα σε αυτή τη δεκαπενταετία, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει βιώσει πολλές διαφοροποιήσεις. Μάλιστα με το πρόγραμμα αυτό, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού μεταξύ άλλων, υπέστησαν μια «βίαιη» συρρίκνωση, άλλαξε ο τρόπος χρηματοδότησής τους και συστάθηκαν Αποκεντρωμένες Διοικήσεις (με το παλιότερο σχέδιο του Καποδίστρια δεν υπήρχαν). Το πρόγραμμα ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή τον Μάιο του 2010. Μέρος των διατάξεών του ενεργοποιήθηκε άμεσα με τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 7 Ιουνίου 2010 (ΦΕΚ 87/τ.Α’/2010), ώστε να διεξαχθούν βάσει αυτών, οι αυτοδιοικητικές εκλογές του ιδίου έτους. Στην πλήρη μορφή του τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου του 2011.
To Protionline.gr συνομίλησε με τέσσερις προέδρους Δημοτικών Κοινοτήτων από Δημοτικές Ενότητες που πριν τον «Καλλικράτη» αποτελούσαν ξεχωριστούς δήμους, με κοινή εκτίμηση ότι το πρόβλημα ξεκίνησε με λανθασμένη διοικητική διαίρεση της Αιγιάλειας και ότι εξαιτίας αυτού υπάρχει αρνητική επίδραση. Μάλιστα, και οι τέσσερις συμφωνούν πως, εφόσον ήταν αναγκαστική η συνένωση των δήμων του «Καποδίστρια» θα έπρεπε ο δήμος Αιγιαλείας να διαιρεθεί στα τρία.
«Με την εφαρμογή του «Καλλικράτη» στην πράξη τι άλλαξε, πώς διαμορφώνεται η κατάσταση αυτή τη δεκαπενταετία και ποιες είναι οι μεγάλες εκκρεμότητες στους πρώην δήμους», ήταν τα ερωτήματα που τέθηκαν για να δοθούν οι αντίστοιχες απαντήσεις:
Γ. Παλαιολογόπουλος: «Επί ΄΄Καποδίστρια΄΄ τα θέματα που σήμερα χρονίζουν, έβρισκαν λύση»
Γιώργος Παλαιολογόπουλος, πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Ροδοδάφνης: ΄΄Είναι σαφές ότι τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα όταν υφίστατο ο δήμος Συμπολιτείας. Μην ξεχνάμε ότι ο δήμος Αιγιαλείας επεκτείνεται από τη Ροδινή μέχρι το Ξυλόκαστρο. Και μόνο τις αποστάσεις να δούμε, δεν καλύπτονται. Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε τότε να λειτουργήσουν τρεις δήμοι: Δήμος Δυτικής Αιγιάλειας με τις Δ.Ε. Ερινεού και Συμπολιτείας, δήμος Αιγίου με τις Δ.Ε. Αιγίου και Διακοπτού και δήμος Ανατολικής Αιγιάλειας με τη Δ.Ε. Ακράτας και Αιγείρας. Μόνο έτσι θα μπορούσε να διοικείται σωστά ο τόπος. Πλέον, ο ρόλος ο δικός μας έχει περιοριστεί στο να αντιμετωπίζουμε τα θέματα της καθημερινότητας. Υπό άλλες συνθήκες κι αν θυμηθούμε το πώς λειτουργούσε ο δήμος Συμπολιτείας σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την περιοχή μας, υπήρχε η τοπική εξουσία, οι τεχνικές υπηρεσίες και μπορούσαν να γίνουν έργα και παρεμβάσεις σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Οι δήμαρχοι επί Καποδίστρια ήταν κοντά στον κόσμο και τις κοινότητες και τα θέματα που σήμερα χρονίζουν, έβρισκαν λύση. Επόμενο είναι λοιπόν ο σημερινός τρόπος διοίκησης να μην είναι όσο αποτελεσματικός θα έπρεπε, παρά την καλή πρόθεση. Και βέβαια, το ζήτημα ήταν και είναι καθαρά οικονομικό. Προσπάθησαν να περικόψουν τις χρηματοδοτήσεις από τους δήμους, μειώνοντάς τους και μη αποδίδοντας όσα θα έπρεπε στον ενιαίο δήμο, γεγονός που είναι εις βάρος των πολιτών΄΄.
Σπ. Ρουφογάλης: «Τα μέσα δεν επαρκούν με αποτέλεσμα ό,τι υπάρχει να πηγαίνει στο Αίγιο»
Σπήλιος Ρουφογάλης, πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Διακοπτού: ΄΄Αυτό που έχει επιτευχθεί με τον «Καλλικράτη» είναι να διατηρούνται οι παθογένειες της λειτουργικής δομής της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στην Αιγιάλεια συνενώθηκαν έξι δήμοι με ιδιαίτερα μορφολογικά, γεωγραφικά και αναπτυξιακά χαρακτηριστικά τα οποία απαιτούσαν μια πληρότητα στις υλικοτεχνικές υποδομές και το εργασιακό προσωπικό για να επιτευχθεί αυτή η συνένωση προς όφελος των πολιτών. Δυστυχώς αυτοί οι πόροι και τα μέσα δεν επαρκούσαν, με αποτέλεσμα, ό,τι υπάρχει να πηγαίνει στο Αίγιο. Εμείς αυτό που κάνουμε είναι να… κυνηγάμε συνέχεια έργα, μηχανήματα, εκδηλώσεις, ενώ, κακά τα ψέματα, το Αίγιο είναι αυτό που καθορίζει ποιος θα πάρει τι. Ταυτοχρόνως όμως, τα προβλήματα παραμένουν και ελλείψει πόρων, μεγαλώνουν. Για παράδειγμα, υπάρχουν δρόμοι που είναι χωμάτινοι, η ύδρευση δεν έχει ολοκληρωθεί για την κοινότητά μας, ο ηλεκτροφωτισμός δεν είναι ικανοποιητικός και υπάρχουν καθυστερήσεις όταν χρειάζεται αντικατάσταση, η καθαριότητα όχι ως προς την αποκομιδή αλλά σε ό,τι αφορά τα ογκώδη και τους κοινόχρηστους χώρους, δεν είναι αυτή που θα έπρεπε, ενώ μας προβληματίζει και η κατάσταση του κοιμητηρίου που χρειάζεται φροντίδα, κοπή χόρτων, καθάρισμα από αδρανή. Πώς θα μπορούσαν να γίνουν όλα αυτά στην ώρα τους από εμάς, τη στιγμή που οι παγίες δεν επαρκούν; Εύκολα λοιπόν αντιλαμβάνεται κανείς ότι το μοντέλο αυτό διοίκησης δεν είναι όσο αποτελεσματικό θα έπρεπε΄΄.
Χρ. Ασημακόπουλος: «Όσο καλή πρόθεση και να υπάρχει από το κέντρο διοίκησης, ο δήμος με αυτή τη μορφή δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως θα έπρεπε»
Χρήστος Ασημακόπουλος, πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Ακράτας: ΄΄Είναι ξεκάθαρο ότι ο νόμος «Καλλικράτης» έτσι όπως διαμορφώθηκε, δεν έχει βοηθήσει την τοπική αυτοδιοίκηση ή τουλάχιστον δεν ωφέλησε με τον τρόπο που έγινε, καθώς δεν εισακούστηκαν οι τοπικές κοινωνίες. Διοικούμε με πενιχρά μέσα, ενίοτε με μηδαμινά. Κι αυτό γιατί όταν λαμβάνουμε μία πάγια προκαταβολή μέσα στη χρονιά και το μεγαλύτερο μέρος αυτής αποδίδεται σε εργολάβους, εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά. Υπάρχουν έργα που έχουν δρομολογηθεί, όπως κάποιες ασφαλτοστρώσεις που θα εκτελεστούν, μετά όμως από πολλή προσπάθεια. Πάντα υπάρχουν εκκρεμότητες και έργα που θα μπορούσαν να έχουν υλοποιηθεί, όμως το μεγάλο πρόβλημα είναι πως ό,τι γίνεται πραγματοποιείται με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και πολύ χρονοβόρες διαδικασίες. Διότι όταν φτάνουν σε ένα κέντρο, όπως είναι ο δήμος Αιγιαλείας, με εμβέλεια από το Λαμπίρι έως την Αιγείρα, αιτήματα από 72 κοινότητες, είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν όλα. Είναι σαφές ότι ένας δήμος αχανής δεν μπορεί να λειτουργήσει. Προσωπικά είμαι κατά του «Καλλικράτη», από τη στιγμή όμως που κρίθηκε για κάποιους λόγους ότι θα εφαρμοστεί, θα έπρεπε να έχουν εισακουστεί οι τοπικές κοινωνίες και να διαμορφωθούν μικρότεροι δήμοι, ελεγχόμενοι, πιο ευέλικτοι και πιο εύκολα διαχειρίσιμοι. Σε ό,τι αφορά την περιοχή μας, πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει γίνει τουλάχιστον ένας δήμος για την Ανατολική Αιγιάλεια. Όσο καλή πρόθεση και να υπάρχει από το κέντρο διοίκησης, ο δήμος με αυτή τη μορφή δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως θα έπρεπε΄΄.
Ηλ. Σταθακόπουλος: «Όλο το βάρος πέφτει στους προέδρους και πολλές φορές άδικα»
Ηλίας Σταθακόπουλος, πρόεδρος Δημοτικής Κοινότητας Αιγείρας: ΄΄Και η Αιγείρα, όπως κι άλλες κοινότητες εκτός Αιγίου, έχουν μείνει πίσω σε βασικά θέματα, από τη στιγμή που καταργήθηκαν οι καποδιστριακοί δήμοι. Είναι κοινή διαπίστωση πως όλο το βάρος έχει δοθεί σε όλα τα κέντρα των δήμων κι αυτό ήταν αναμενόμενο. Όταν μία κοινότητα έχει 1.000 κατοίκους και το κέντρο του δήμου 40.000, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η κοινότητα δεν θα λάβει ούτε καν αυτά που της αναλογούν. Μέχρι το 2011 υπήρχε δημαρχείο στο κέντρο της Αιγείρας, με δήμαρχο και τρεις αντιδημάρχους και τώρα υπάρχει ένας πρόεδρος. Όλο το βάρος πέφτει στους προέδρους και πολλές φορές άδικα κατηγορούνται, καθώς ίσως οι δημότες δεν γνωρίζουν πως οι πρόεδροι είμαστε με… χέρια δεμένα. Γινόμαστε αποδέκτες παραπόνων για όλα τα θέματα, για έργα από το πιο μεγάλο ως το πιο μικρό.
Οι κάτοικοι δεν γνωρίζουν τον δήμαρχο προσωπικά, τον είδαν όσες φορές επισκέφθηκε την περιοχή όμως για ό,τι θέλει καθένας απευθύνεται στον πρόεδρο. Για την Αιγείρα καθημερινά λαμβάνουμε αιτήματα για την παραλιακή ζώνη, για δημιουργία παιδικών χαρών, για τους δρόμους, για την κατάσταση του κοιμητηρίου κ.λπ. Όμως σαν κοινότητα δεν έχουμε τα μέσα. Τα χρήματα είναι ελάχιστα, προσωπικό δικό μας δεν έχουμε, μηχανήματα δεν υπάρχουν και ό,τι χαλάει δυστυχώς δεν αναπληρώνεται΄΄.
Μετά από δεκαπέντε χρόνια εφαρμογής του, φαίνεται πως ο «Καλλικράτης» θα πρέπει να τεθεί σε μια διαδικασία αναθεώρησης και βελτίωσης στα σημεία που έχει διαπιστωθεί ότι δημιουργούνται προβλήματα.
Η αυτοδιοίκηση είναι ο εγγύτερος θεσμός στον πολίτη και πρέπει να είναι αποτελεσματικός, επομένως οφείλει η Πολιτεία να βελτιώσει το νομικό πλαίσιο που τη διέπει.
