Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΑΣΠΡΟΥΚΟΣ, Περιβαλλοντολόγος
Η πολιτική χρειάζεται πάθος, χρειάζεται καθαρή φωνή, χρειάζεται και σύγκρουση όταν αυτή υπηρετεί την ουσία. Δεν χρειάζεται όμως μόνιμη θεατρικότητα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει διαμορφώσει μια παρουσία στη Βουλή των Ελλήνων που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην ένταση.
Κάθε συζήτηση μοιάζει να ανεβαίνει αυτομάτως σε υψηλούς τόνους, κάθε διαφωνία αποκτά διαστάσεις θεσμικής μάχης. Αν η ένταση ήταν μονάδα μέτρησης παραγωγικότητας, το κοινοβούλιο θα είχε λύσει όλα τα προβλήματα της χώρας.
Η δυναμική αντιπολίτευση είναι απαραίτητη, άλλο όμως έλεγχος και άλλο η διαρκής σύγκρουση για τη σύγκρουση. Όταν η ένταση γίνεται σταθερό ύφος, παύει να είναι εργαλείο και γίνεται ταυτότητα.
Στην αρχή εντυπωσιάζει, στη συνέχεια κουράζει και τελικά απομακρύνει τον πολίτη που περιμένει προτάσεις και όχι παρατεταμένες μονομαχίες.
Η υπερβολή έχει ένα παράδοξο, βλέπουμε συχνά να παρουσιάζονται συμπεριφορές και λεγόμενα ως κρίσιμα και ιστορικά, τίποτα στο τέλος δεν είναι πραγματικά ιστορικό. Όταν κάθε διαδικαστικό ζήτημα περιγράφεται ως θεσμική εκτροπή, η πραγματική εκτροπή χάνει το ειδικό της βάρος. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με μόνιμο συναγερμό, λειτουργεί με διαδικασία, με κανόνες και με σεβασμό στη συλλογικότητα. Η Βουλή δεν είναι προσωπική σκηνή, αλλά χώρος όπου διαφορετικές φωνές συνυπάρχουν, συγκρούονται και τελικά συνθέτουν.
Την ίδια στιγμή, οι πρόσφατες καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τον τρόπο που φέρεται σε συνεργάτες της δημιουργούν ένα πρόσθετο ερώτημα. Η αναφορά εργαζόμενης σε οικονομική ασυνέπεια και σε περιστατικά απαξιωτικής συμπεριφοράς σκιαγραφεί, ανεξαρτήτως της τελικής διερεύνησης από τις αρμόδιες αρχές, ένα περιβάλλον έντασης και πίεσης. Όταν ο δημόσιος λόγος υπερασπίζεται τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια, η καθημερινή πρακτική οφείλει να τα αντανακλά. Διαφορετικά, η αντίφαση γίνεται πολιτικό βάρος.
Η εικόνα μιας πολιτικού που συγκρούεται αδιάκοπα εντός του κοινοβουλίου και ταυτόχρονα φέρεται να αναπαράγει κλίμα έντασης στο εργασιακό της περιβάλλον διαμορφώνει μια συνολική τοξικότητα.
Τελικά για την Ζωή, η σύγκρουση δεν είναι απλώς στρατηγική επιλογή αλλά τρόπος λειτουργίας. Όμως η δημοκρατία δεν αντέχει να λειτουργεί σε καθεστώς μόνιμης προσωπικής έντασης.
Χρειάζεται σταθερότητα, μέτρο και κυρίως εμπιστοσύνη.
Ο πολίτης που παλεύει με την ακρίβεια, την ανασφάλεια και τις καθημερινές δυσκολίες δεν ζητά δραματικές κορυφώσεις.
Ζητά λύσεις, δεν περιμένει από το Ελληνικό κοινοβούλιο να του προσφέρει σασπένς, αλλά αποτελεσματικότητα. Όταν η δημόσια εικόνα κυριαρχείται από φωνές, διακοπές και παρατεταμένες αντιπαραθέσεις, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι η πολιτική είναι διαρκές πεδίο προσωπικών αναμετρήσεων. Τότε η απόσταση από τον θεσμό μεγαλώνει.
Κανείς δεν αμφισβητεί τη νομική κατάρτιση και την επιμονή της. Το ζήτημα είναι η κατεύθυνση αυτής της ενέργειας.
Η επιμονή μπορεί να γίνει δύναμη ουσιαστικής αλλαγής, μπορεί όμως και να μετατραπεί σε άκαμπτη στάση που δυσκολεύει τον διάλογο. Η σκληρή κριτική μπορεί να φωτίσει προβλήματα, αλλά όταν δεν συνοδεύεται από πρόταση, καταλήγει να ανακυκλώνει την ίδια ένταση που υποτίθεται ότι καταγγέλλει.
Το πραγματικό ερώτημα δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο. Αφορά το πρότυπο πολιτικής που επιλέγουμε να επιβραβεύουμε. Αν χειροκροτούμε περισσότερο την ένταση από την αποτελεσματικότητα, τότε η πολιτική θα προσαρμόζεται σε αυτό τον φαύλο αναποτελεσματικό κύκλο. Αν απαιτούμε σοβαρότητα, συνέπεια και σεβασμό προς θεσμούς και συνεργάτες, τότε θα διαμορφωθεί διαφορετικό παράδειγμα. Η δημοκρατία δεν χρειάζεται φωνές, αλλά όρια. Έχει ανάγκη το πάθος όπως και το μέτρο. Διότι στο τέλος δεν κρίνεται ποιος φώναξε περισσότερο, αλλά ποιος συνέβαλε ουσιαστικά στην ενίσχυση του θεσμού που όλοι οφείλουμε να υπηρετούμε.
Τέλος αντί οι συνάδελφοί της να την προκαλούν με κορόνες ας την αγνοήσουν ή ακόμα και ας της κλείνουν κανένα μικρόφωνο δεν είναι κακό. Όταν δε μιλάμε για θεσμική εκτροπή καλό είναι να επιληφθεί η δικαιοσύνη.
Δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο ένας άνθρωπος που μονίμως κρίνει, επικρίνει και κατακρίνει τους πάντες αδιάκριτα.
Γιατί κάποτε πρέπει να καταλάβουν όλοι αυτοί που λειτουργούν σαν την Ζωή πως το Ελληνικό κοινοβούλιο δεν είναι Επίδαυρος, καθώς μικρή η Επίδαυρος πολλοί οι τραγικοί!
Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι και στην κόλαση να πάει η Κυρία σύντομα θα την διώξουν.
