ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η Ο.Γ.Ε. ΣΤΑ ΠΑΛΑΙΑ ΣΦΑΓΕΙΑ
Η νεοσύστατη Ομάδα Γυναικών Αιγιάλειας (μέλος της Ο.Γ.Ε.) τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με μια ζεστή εκδήλωση στον χώρο στον χώρο των Παλαιών Σφαγείων στο Αίγιο, το απόγευμα του Σαββάτου 7 Μαρτίου. Το γράμμα μιας Κουβανής, η αναφορά στους αγώνες του γυναικείου κινήματος, μουσικές και κεράσματα, συνέθεσαν την ξεχωριστή αυτή εκδήλωση, που ήρθε να υπενθυμίζει το πραγματικό νόημα της ημέρας, με τους στίχους να δίνουν τη σωστή διάσταση: «Γυναίκα είσαι… εσύ που δίνεις το χάδι όταν το χέρι απλώσεις και έναν σκοπό στη ζωή, αν τη γροθιά σηκώσεις…».
Η εκδήλωση αποτέλεσε ύμνο στις εργαζόμενες, τις αγρότισσες, τις φοιτήτριες, τις αυτοαπασχολούμενες και όλες τις γυναίκες αγωνίστριες, θυμίζοντας πως η 8η του Μάρτη έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στη μνήμη των εργατριών στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, η κινητοποίηση των οποίων στις 8 Μάρτη 1857, πνίγηκε στο αίμα από τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι εργάτριες εκείνη την εποχή δούλευαν περίπου 16 ώρες τη μέρα, ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι από τους μισθούς των ανδρών εργατών. Έτσι, με την απεργία και τις διαδηλώσεις τους διεκδικούσαν «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, μεροκάματα ίσα με αυτά των ανδρών κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών».
Τα ιστορικά γεγονότα και η καθιέρωση της επετείου
Το γράμμα μιας Κουβανής γυναίκας ανέγνωσε η Φούλη Μητροπούλου, ενώ η πρόεδρος της Ομάδας Γυναικών, Αγγελική Κουρή έδωσε την πραγματική σημασία της ημέρας. Αναφέρθηκε εκτενώς στα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την 8η Μάρτη, δηλαδή τον Μάρτη του 1857 και τη διαδήλωση στη Νέα Υόρκη που χτυπήθηκε άγρια από την αστυνομία, την 8η Μάρτη 1909 όταν κατέβηκαν ξανά στους δρόμους, αυτή τη φορά οι κόρες τους, οι εγγονές τους, οι καινούριες φουρνιές που ταΐζουν τους ανθρώπους φωνάζοντας το σύνθημα «ψωμί και τριαντάφυλλα», το οποίο μέσα σε δύο λέξεις ζωγράφιζε την εικόνα της γυναίκας του 20ού αιώνα. Ψωμί δηλαδή δουλειά, υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια, τριαντάφυλλα δηλαδή σεβασμός, συντροφικότητα, υποστήριξη στους πολλαπλούς ρόλους. Δύο χρόνια μετά ο εορτασμός υιοθετήθηκε από την δεύτερη διεθνή μετά τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία.
Μιλώντας για το σήμερα, η κ. Κουρή είπε πως η επέτειος απεργίας των γυναικών μετατρέπεται σε χαρούμενη γιορτή. ΄΄Η φιγούρα της γυναίκας εργάτριας που διεκδικεί μαχητικά καλύτερες συνθήκες δουλειάς αντικαταστάθηκε από την γυαλιστερή αιώνια νέα καλλονή που περιμένει να της χαρίσουν ένα τριαντάφυλλο. Από το μεγάλο σύνθημα αφαιρείται η λέξη «ψωμί» με αποτέλεσμα η επέτειος μνήμης στις γυναίκες που αγωνίστηκαν, τιμωρήθηκαν και βιάστηκαν να καταλήγει σταδιακά σε μία γιορτή για το φύλο. Η στρέβλωση της επετείου, από εργατικό αγώνα με επίκεντρο της εργάτη σε φιέστα, είναι μία στάση που υπονομεύει την ουσία αυτής της επετείου. Στην πραγματικότητα στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουν όλες οι γυναίκες παρά μόνο όσες τιμούν εκείνες που όρθωσαν πολιτικό και κοινωνικό ανάστημα, εκείνες οι εργάτριες που διεκδίκησαν ίσες αμοιβές για την εργασία με τους συναδέλφους τους, διεκδίκησαν το δικαίωμα ψήφου, τη μείωση των ωρών εργασίας. Οι γυναίκες εκείνες μέσα από τη δική τους κινητοποίηση προστάτευσαν τα παιδιά ολόκληρης της κοινωνίας απαιτώντας την κατάργηση της παιδικής εργασίας στα εργοστάσια. Πέτυχαν την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, οι γυναίκες εκείνες υπερασπίστηκαν ως μητέρες, ως σύντροφοι και ως εργάτριες το σύνολο της κοινωνίας απαιτώντας δικαιοσύνη και ειρήνη΄΄, είπε η κ. Κουρή.
Η ανθρωπότητα δεν αντέχει άλλο τρομαγμένα μάτια παιδιών…
Επιπλέον, τόνισε πως έναν αιώνα μετά από εκείνες τις κινητοποιήσεις, η πλειοψηφία των εργαζομένων γυναικών έρχεται αντιμέτωπη με τις πιο σκληρές πτυχές της κατάρρευσης κάθε μέτρου πρόνοιας και εργατικής νομοθεσίας. Μίλησε για τη διεκδίκηση της που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη συνέχεια της ζωής και με την ελευθερία που αποτελεί προϋπόθεση της ατομικής κοινωνικής και πολιτικής επιβίωσης, ξεκαθαρίζοντας πως ΄΄είναι επιτακτική ανάγκη σήμερα να εκφραστεί μαχητικά το όχι στη βία των πολέμων γιατί ο πόλεμος των αγορών, της ανεργίας, της κατάσχεσης, της απόλυσης, της φορομισθίας, της οικονομικής μετανάστευσης, απέχουν ελάχιστα από τον πόλεμο των όπλων, τη βία του αίματος και τη βία της προσφυγιάς, καθώς η χώρα μας γίνεται πεδίο αναμετρήσεων και διεκδικήσεων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων΄΄.
Περιέγραψε με λεπτομέρειες τη φρίκη του πολέμου και κατέληξε: ΄΄Αυτό που απομένει για να μην αφανιστούμε μέσα στα σύγχρονα κρεματόρια, είναι να αγωνιστούμε σαν γυναίκες και σαν άνθρωποι γιατί η ανθρωπότητα δεν αντέχει άλλο τρομαγμένα μάτια παιδιών και δεν θα έπρεπε να αντέχει ούτε ένα σκοτωμένο παιδί΄΄…
Ακολούθησαν κουβέντα, κεράσματα και πιο χαλαρές στιγμές μέσα από μουσικές και τραγούδια που παρουσίασαν η Αγγελική Καββαδία και ο Βασίλης Σκανδάμης.
