Η πραγματική νίκη δεν είναι μόνο να κυνηγήσεις το όνειρό…. είναι να μη χαθείς στην πορεία προς αυτό
Του Ηλία Ασπρούκου Περιβαλλοντολόγου
Σε μια εποχή που η κοινωνία κουράστηκε από τις άγονες αντιπαραθέσεις και τα μεγάλα λόγια χωρίς αντίκρισμα, το ΠΑΣΟΚ έχει την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του και να σταθεί εκεί όπου το έχει ανάγκη η χώρα, στο κέντρο των εξελίξεων, ως δύναμη ευθύνης, σύνθεσης και προοπτικής.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο ένα κόμμα που θα επενδύει στην ένταση και στην άρνηση, ούτε μια φωνή που θα υψώνεται μόνο για να αντιδρά. Χρειάζεται μια πολιτική δύναμη που να μπορεί να ακούει, να κατανοεί και να ενώνει. Χρειάζεται έναν σταθερό άξονα που θα γεφυρώνει διαφορές, θα διαμορφώνει λύσεις και θα δημιουργεί συνθήκες ασφάλειας για τους πολίτες.
Το ΠΑΣΟΚ κουβαλά μέσα του μια ιστορία που δεν είναι απλώς παρελθόν, αλλά εμπειρία πολύτιμη. Έχει γνωρίσει την ευθύνη της διακυβέρνησης και της συγκυβέρνησης, έχει δοκιμαστεί σε δύσκολες στιγμές και έχει μάθει ότι η πολιτική δεν είναι χώρος εύκολων συνθημάτων, αλλά πεδίο δύσκολων αποφάσεων. Αυτή η γνώση είναι που μπορεί να το μετατρέψει σε ρυθμιστικό παράγοντα, σε μια δύναμη που δεν εγκλωβίζεται σε στείρες αντιπαραθέσεις, αλλά επιλέγει τον δρόμο της ουσίας.
Ο ρόλος του ρυθμιστή δεν είναι ρόλος αδυναμίας. Είναι ρόλος ευθύνης. Είναι η επιλογή να βάζεις τη χώρα πάνω από το κόμμα, τη σταθερότητα πάνω από το πρόσκαιρο όφελος, τη σύνθεση πάνω από τη σύγκρουση.
Είναι η ικανότητα να λες ναι όταν χρειάζεται και όχι όταν πρέπει, με καθαρά κριτήρια και σταθερό προσανατολισμό.
Σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει δείξει ότι μπορεί να διαχειρίζεται ισορροπίες, όμως πολλές φορές χάνει τον δρόμο, ακροβατώντας ανάμεσα στον λαϊκισμό και τον παραγοντισμό. Αυτή η ταλάντευση δεν δίνει στο ΠΑΣΟΚ το καθαρό στίγμα που απαιτούν οι συνθήκες. Αντίθετα, η Άννα Διαμαντοπούλου εκφράζει τη φωνή της λογικής και της σταθερότητας, μια πολιτική στάση που δεν παρασύρεται από τη συγκυρία, αλλά επιμένει στη σοβαρότητα, στον ρεαλισμό και στη στρατηγική προοπτική.
Πλέον οι συσχετισμοί στην πολιτική δύσκολα ανατρέπονται. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτο κόμμα και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος θα επικρατήσει απόλυτα, αλλά ποιος θα μπορέσει να παίξει τον ρόλο του ρυθμιστή. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναδειχθεί σε καθοριστικό παράγοντα, όχι ως δύναμη άρνησης, αλλά ως εγγυητής σταθερότητας.
Σε ένα πολιτικό τοπίο που αλλάζει, όπου καμία δύναμη δεν μπορεί μόνη της να απαντήσει στις μεγάλες προκλήσεις, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει ο κρίσιμος κρίκος. Σε μια προοπτική συγκυβέρνησης μπορεί να το πράξει αυτό με τα κατάλληλα πρόσωπα, με καθαρή στρατηγική και με προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον. Μπορεί να γίνει η φωνή που δεν φωνάζει πιο δυνατά, αλλά μιλά πιο καθαρά.
Η κοινωνία αναζητά σιγουριά, ζητά αλήθεια, διεκδικεί ένα αύριο χωρίς φόβο και χωρίς αβεβαιότητα. Και το ΠΑΣΟΚ έχει την ευθύνη να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την ανάγκη, όχι με λόγια, αλλά με στάση.Γιατί η επόμενη ημέρα δεν θα ανήκει σε εκείνους που απλώς αντιδρούν. Θα ανήκει σε εκείνους που μπορούν να ενώσουν, να σχεδιάσουνκαι να οδηγήσουν τη χώρα μπροστά με σταθερά βήματα και καθαρό βλέμμα.
Εγώ πιστεύω ότι ο Ανδρουλάκης θα έπρεπε να σταματήσει να ασχολείται με τον Μητσοτάκη και την υπέρβαση κατά μία ψήφο από τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές γιατί αυτές οι εκλογές θα γίνουν με επίδικο την αντιπολίτευση. Ακόμα πιστεύω ότι θα αποχωρήσει από την ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.( γιατί σε αυτόν οφείλονται αποκλειστικά τα ποσοστά της παράταξης του) με την βελόνα των ποσοστών να παραμένει στάσιμη. Και τέλος πιστεύω ότι τελικά στις εκλογές του 2027 ή δεν θα υπάρχει ή μετά θα συγκυβερνήσουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Ανδρουλάκη εάν δεν υπάρξει αυτοδυναμία χάρη στην ψήφο των σανοφάγων.
