Του ΓΙΑΝΝΗ Σ. ΜΕΝΤΖΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
«Πάει» και το Πάσχα! Πέρασε, εννοώ, διότι το Πάσχα, ποτέ δεν …πάει «χαμένο». Εάν, βεβαίως, πάρουμε τα μηνύματά του, από τον Αναστάτα (δι’ ημάς) Κύριο μας! Ακόμα και λίγο να μας …αγγίξει, «κόρδος» είναι για τον καθένα μας…
Μ. Πέμπτη ήμουν στην «Φανερωμένη». Όπως πάντα -κάθε χρόνο- ατελείωτη η …ουρά για την προσκύνηση του «Εσταυρωμένου» Ιησού. Το Θείον Πάθος στην αποκορύφωση του: Στην …κορυφή του Σταυρού Πάσχει ο (Θε)άνθρωπος!!! Η μεγίστη θυσία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Θεός (ο Χριστός) Σταυρώνεται για να μας …δώσει και πάλι τον απολεσθέντα Παράδεισο. Στο πνεύμα αυτό, και ο σύντομος λόγος του Σεπτού Ποιμενάρχου μας κ.κ. Ιερώνυμου, διδακτικός και ψυχωφελής, στο τέλος της ανάγνωσης των 12 Ευαγγελίων, αυτής της «φοβερής» ημέρας της Μ. Πέμπτης το βράδυ!
Μ. Παρασκευή, στην «Αποκαθήλωση», που τόσο αγαπούν να …παρακολουθούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, βρέθηκα στα «Εισόδια» μετά από 31 (!) χρόνια μαζί με πολλούς άλλους, ενορίτες και μη. Θαύμασα πάλι τον παλιό σκουρόχρωμο και βαρύ Επιτάφιο!
Ο κόσμος σιωπηλός και συγκινημένος προσκύνησε το «Σώμα» στον «Τάφο». Και τότε, μου ήρθε στο νου μια εικόνα από τα παλιά: Ο Σωτήριος Μεντζελόπουλος (λαϊκός ιεροκήρυκας) έλεγε, με συγκίνηση μεγάλη: «Σε λίγο θα γίνει η κηδεία …του Χριστού, ας γονατίσουμε περισσότερο με την ψυχή μας, παρά με τα γόνατα…», ενώ το ίδιο φλογερό κήρυγμα το είχα ακούσει κι άλλη φορά στην Αγία Τριάδα μας! Το βράδυ τα υπέροχα «Εγκώμια», στον Μητροπολιτικό μας Ναό, η …ουρά και πάλι ατελείωτη, μέχρι τις 9.15 που βγήκε ο Επιτάφιος. Και οι δύο Ιεράρχες, νυν και πρώην, με «άνθη και αρώματα», για τον πιστό λαό του Θεού μας, ενώ από τα παράθυρα του μεγαλοπρεπούς τρούλου του «Τσίλλερ» ατελείωτα ροδοπέταλα έπεφταν στα κεφάλια μας. Και μεγαλοπρεπής επίσης …η μυσταγωγία!
Και Μ. Σάββατο, Ανάσταση στα «Εισόδια», τα αγαπημένα από τότε που ήμουν παιδάκι, όλα ήσαν υπέροχα: Ο κόσμος πολύς και πριν και μετά την Ανάσταση, συγκινημένος και χαρούμενος για την λαμπροφόρο Ανάσταση στο Ναό της Παναγίας μας της Εισοδίτισσας και όχι στο …υπόγειο της οδού Πολυχρονιάδη.
Όσο κι αν η Ανάσταση γινόταν πάντα στην πλατεία, έξω από τον κλειστό Ναό, αυτή η Ανάσταση είχε άλλη, φυσικά, μεγαλοπρέπεια και χάρη, ενώ ο κόσμος δεν …έριξε ούτε ένα βεγγαλικό! Τα «βεγγαλικά» της ψυχής μας, όμως, ήσαν παρόντα, έδωσαν έναν άλλο σιωπηλό, μυστηριακό τονο! Χαρούμενο πολύ, πάντως…
Και την Κυριακή του Πάσχα η «ΑΓΑΠΗ» στην Φανερωμένη. Πλήθος κόσμου, με έκδηλη την αναστάσιμη χαρά αντάλλαξε ευχές με τον Ποιμενάρχη μας κ.κ. Ιερώνυμο και έλαβε και την ευλογία του (πνευματική και υλική).
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Και του χρόνου…
