Η ΦΘΙΝΟΥΣΑ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ ΕΠΕΦΕΡΕ ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΑ ΟΡΕΙΝΑ ΧΩΡΙΑ – Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΧΗΣ ΧΡ. ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΤΑΘΕΤΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤO PROTIONLINE.GR
Η κτηνοτροφία διαχρονικά αποτέλεσε την κύρια αφορμή για να παραμείνουν ενεργοί και παραγωγικοί οι νέοι στις ορεινές περιοχές, κρατώντας «ζωντανά» τα χωριά της Αιγιάλειας.
Η φθίνουσα πορεία των τελευταίων χρόνων όμως, έχει συμβάλλει στην ερημοποίηση της υπαίθρου, φαινόμενο που συνδυάζει τον οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό, τη δημογραφική κατάρρευση και τέλος την εγκατάλειψη.
Την εμπειρία του με βάση όσα έχει βιώσει ως παλαιός αυτοδιοικητικός, κατέθεσε στo Protionline.gr ο πρόεδρος της Κοινότητας Εξοχής Δ.Ε. Αιγείρας και πρώην πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου του πρώην Δήμου Αιγείρας, Χρήστος Λυμπερόπουλος. Επιβεβαιώνοντας το φαινόμενο της ερήμωσης των χωριών, σημείωσε: ΄΄Δυστυχώς δεν γίνεται απολύτως τίποτα εκ μέρους των αρμοδίων ώστε να συγκρατηθεί η κατάσταση έστω εδώ που έφτασε. Απεναντίας, γίνονται αρκετά ώστε να εγκαταλείψουν κι αυτοί οι λίγοι που έμειναν. Τον Ιούνιο του 1976 εκλέχθηκα πρόεδρος της κοινότητας Εξοχής, πάλαι Ράχοβα σε πολύ νεαρή ηλικία. Πέραν των καλλιεργειών που ασχολούνταν όλοι οι κάτοικοι, το χαρακτηριστικό γνώρισμα της κοινότητας ήταν η κτηνοτροφία, λόγω των μεγάλων και ποιοτικών βοσκοτόπων που είχε και έχει. Το 1977 ως προκύπτει από τους βεβαιωτικούς καταλόγους των κοινοτικών βοσκών και τα πρακτικά δημοπρασίας των χορτολιβαδιών, η κοινότητα είχε στις κοινοτικές βοσκές 2.500 αιγοπρόβατα και 5.000 στα χορτολιβάδια.
Εντός του χωριού λειτουργούσε τυροκομείο το οποίο παρασκεύαζε περί τα 1.000 βαρέλια εκλεκτή φέτα, βούτυρο και λοιπά τυροκομικά προϊόντα. Η κοινότητα, επειδή ανησυχούσε για το μέλλον της κτηνοτροφίας, κατάφερε από το 1977 και μπήκε στο πρωτοποριακό για την εποχή πρόγραμμα βελτίωσης βοσκοτόπων, κατασκευάζοντας κτηνοτροφικούς δρόμους, ποτίστρες και στέγαστρα για τα ζώα, καθώς και οικίσκους για τις κτηνοτροφικές οικογένειες. Υπό την υποδειγματική διαχείριση των βοσκοτόπων από την Κοινότητα, τη συντήρησή των έργων και των δρόμων στην ώρα τους, αλλά και από τον μετέπειτα καποδιστριακό δήμο Αιγείρας, καθότι ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου όλα τα χρόνια λειτουργίας του Δήμου, συνεχίσαμε με την ίδια διαχείριση, τα πράγματα παρέμειναν σε ανεκτά επίπεδα, όχι μόνο στην Εξοχή αλλά και στα υπόλοιπα ορεινά χωριά που είχαν κτηνοτροφία΄΄.
Η εγκατάλειψη των υποδομών
Πώς είναι όμως η κατάσταση στα νεότερα χρόνια και τι άλλαξε; Ο κ. Λυμπερόπουλος επισήμανε: ΄΄Από τη σύσταση του Καλλικράτη, που τη διαχείριση των βοσκοτόπων η Βουλή των Ελλήνων την εκχώρησε στην Περιφέρεια, τα κατασκευαστικά έργα καταρρέουν, οι κτηνοτροφικοί δρόμοι που άνοιξε η κοινότητα και με δική της οικονομική συμμετοχή βαπτίστηκαν δασικοί, από το 2011 δεν καθαρίζονται την άνοιξη με τον ερχομό των κτηνοτρόφων, αλλά… ψευτοκαθαρίζονται τον Σεπτέμβριο για να κάνουν βόλτες οι κυνηγοί. Η σταθεροποίηση και ανάπτυξη της υπαίθρου και της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής είναι συνάρτηση προγραμμάτων, τιμών, κόστους παραγωγής αλλά όμως και έργων υποδομής.
Ο πρώην δήμος Αιγείρας έχει δύο επαρχιακούς δρόμους την 17η και την 18η επαρχιακές οδούς, αρμοδιότητας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος. Επί μία οκταετία είναι ασυντήρητες και σε ορισμένα σημεία απάτητες και όχι μόνον η εγκατάλειψη είναι ορατή σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν την ύπαιθρο. Όλα αυτά σωρευτικά συνετέλεσαν ώστε την τελευταία δεκαπενταετία να κλείσουν καφενεία στα χωριά να εγκαταλειφθούν και να εγκαταλείπονται καλλιέργειες καθώς και κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, να φεύγει ο κόσμος και να απογυμνώνεται ο τόπος΄΄.
Πώς η κατάργηση της Κοινότητας μέσα σε 30 χρόνια συνετέλεσε στην καταστροφή της υπαίθρου
Επανερχόμενος στα της κτηνοτροφίας, ο πρόεδρος της Κοινότητας, παρατηρεί πως σήμερα η Εξοχή, που διαθέτει τη μεγαλύτερη κτηνοτροφία στην Ανατολική Αιγιάλεια δεν διαθέτει παραπάνω από 300 ζώα, όπως βέβαια και τα υπόλοιπα ορεινά χωριά. ΄΄Παρακολουθώ στα ΜΜΕ τον κόσμο να στεναχωριέται για τις τιμές των αμνοεριφίων, λυπάμαι που θα το πω αλλά αν δεν ανακοπεί η απογύμνωση της υπαίθρου σε μία πενταετία τα αμνοερίφια θα τα βλέπουμε μόνο στην τηλεόραση΄΄, αναφέρει ο κ. Λυμπερόπουλος, μιλώντας και για τον «αμαρτωλό» ΟΠΕΚΕΠΕ:
΄΄Όλα αυτά όμως ήρθε να τα θεραπεύσει ο ΟΠΕΚΕΠΕ για τον οποίο, επί ένα σχεδόν χρόνο, πολύς λόγος γίνεται στα ΜΜΕ από παντός είδους ειδικούς, οι οποίοι μιλούν κατά το συμφέρον που έχουν, ή σε αυτό που αποβλέπουν δίχως να έχουν αγγίξει την ουσία του ζητήματος. Οι επιδοτήσεις των αγροτοκτηνοτρόφων μέχρι το 1998 διεκπεραιώνονταν από την Κοινότητα εντελώς δωρεάν, ο αγρότης ή κτηνοτρόφος υπέβαλε αίτηση -δήλωση στον γραμματέα της Κοινότητας περί των καλλιεργειών του κατά είδος και έκταση ή τον ακριβή αριθμό των ζώων του. Ο πρόεδρος της Κοινότητας σύστηνε τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από έναν κοινοτικό σύμβουλο, τον αγροφύλακα και τον πρόεδρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού.
Η επιτροπή αυτή ήλεγχε τις αιτήσεις -δηλώσεις και συνέτασσε πρακτικό, ο γραμματέας συνέτασσε κατάσταση των εγκριθέντων ετήσιων δηλώσεων την οποία αναρτούσε στο κοινοτικό κατάστημα για τυχόν ενστάσεις. Αφού εξέπνεε η προθεσμία των ενστάσεων, στη συνέχεια ο πρόεδρος όλα αυτά τα διαβίβαζε στη Διεύθυνση Γεωργίας του Νομού, η οποία καθόριζε την επιδότηση ενός εκάστου, την απέστελλε στην τοπική Αγροτική Τράπεζα και ο δικαιούχος μόνο με την ταυτότητά του εισέπραττε το ποσό της επιδότησης. Στο σύστημα όμως το οποίο είναι διαχρονικό και διακομματικό, δεν άρεσε αυτή η διαφανέστατη διαδικασία. Άρχισε να εξετάζεται ύπουλα και μεθοδικά εν ονόματι της Δημοκρατίας βέβαια, της αποκέντρωσης και της πολυδιαφημισμένης ηλεκτρονικής διακυβέρνησης (αλήθεια τι ωραίες λέξεις), κατάργησε την αγροφυλακή και εξαπλασίασε τους υπαλλήλους της Βουλής, κατάργησε την Κοινότητα και έφτιαξε τον Καλλικράτη και βέβαια δημιούργησε τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Και αφού αποκαλύφθηκαν τα έργα του, την ανάπτυξη της υπαίθρου την ανέθεσε στην ΑΑΔΕ. Η κατάργηση της Κοινότητας (των Ελλήνων οι κοινότητες όπως επιστημονικά και διεξοδικά σε τηλεοπτική εκπομπή είχε αναφερθεί ο αείμνηστος καθηγητής Χρήστος Γιανναράς) μέσα σε 30 χρόνια συνετέλεσε στην καταστροφή της υπαίθρου΄΄.
Η πρόταση του έμπειρου αυτοδιοικητικού…
΄΄Σήμερα η κοινότητα δεν έχει φωνή, ο δε πρόεδρός της υφίσταται μόνο κατ’ όνομα προκειμένου να ανακοπεί ο κατήφορος έστω και την ύστατη ώρα. Η άποψή μου είναι να καταργηθούν αυτές οι κοινότητες και ανά πρώην καποδιστριακό δήμο, σήμερα Δημοτική Ενότητα, να συσταθεί μία ισχυρή κοινότητα με εκπροσώπηση όλων των χωριών στο Κοινοτικό Συμβούλιο, με υποχρεωτικό προϋπολογισμό αναλογικό του πληθυσμού του, τον οποίο θα υλοποιεί το Κοινοτικό Συμβούλιο. Τη δε ταμειακή Διεκπεραίωση θα διενεργεί η Οικονομική Υπηρεσία του Δήμου με δικαίωμα παρέμβασης μόνο ως προς την νομιμότητα των δαπανών και ποτέ ως προς την σκοπιμότητα. Την άποψή μου αυτή έχω αποστείλει στο ΥΠ.ΕΣ. όμως γνωρίζω ότι η κυβερνώσα παράταξη δεν… σπάει εύκολα αυγά απλά διαχειρίζεται τα πεπραγμένα των άλλων΄΄, καταλήγει ο έμπειρος αυτοδιοικητικός.
