ΕΝΩ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΕΙΧΕ ΕΓΚΡΙΘΕΙ Η ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΔΙΝΕ ΛΥΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΑΛΛΑΖΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΣΤΗΝ ΑΝΩ ΑΚΡΑΤΑ
Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο ή ιστορία βγαλμένη από τη λαϊκή παράδοση, σαν το Γεφύρι της Άρτας. Η επέκταση του αρδευτικού συστήματος του ΤΟΕΒ Κούρκαφα στην Ακράτα ήταν ένα έργο με ώριμες μελέτες, εγκεκριμένη χρηματοδότηση και ξεκάθαρη αναγκαιότητα. Κι όμως, εδώ και δώδεκα χρόνια παραμένει παγιδευμένο στα γρανάζια της γραφειοκρατίας — ή και της αδιαφορίας.
Παρά τις συνεχείς προσπάθειες τοπικών παραγόντων, το έργο παλινδρομεί, με τις προσδοκίες των αγροτών να μειώνονται και την απογοήτευση να είναι πλέον διάχυτη. Επισκέψεις στην Περιφέρεια, διαβεβαιώσεις ότι το έργο «είναι στο τελικό στάδιο», υποσχέσεις για δημοπράτηση, αλλά και παραδοχές για λανθασμένους χειρισμούς που έστειλαν τα χρήματα σε άλλα έργα. Η πραγματικότητα σήμερα δείχνει πως ένα έργο ζωής για τους καλλιεργητές της περιοχής δεν έχει υλοποιηθεί και τίθεται πλέον εν αμφιβόλω.
Το ιστορικό ενός έργου που θα άλλαζε την περιοχή
Το 2014, ο σημερινός δημοτικός σύμβουλος της παράταξης «Αιγιάλεια Προορισμός», Χρήστος Σπηλιωτόπουλος, μαζί με τον τότε αντιδήμαρχο Ανατολικής Αιγιάλειας Φάνη Σταυρόπουλο, επιχείρησαν να προωθήσουν δύο έργα που θα άφηναν ουσιαστικό αποτύπωμα στην περιοχή: μια λιμνοδεξαμενή στην Αιγείρα και την επέκταση του αρδευτικού συστήματος στην Ακράτα.
Υπήρχε ήδη μελέτη του 2000 για αρδευτική κάλυψη 2.500 στρεμμάτων, μια τεράστια αγροτική ζώνη που αντιμετωπίζει χρόνο με τον χρόνο όλο και μεγαλύτερη έλλειψη νερού.
Ο Χρήστος Σπηλιωτόπουλος τονίζει: «Το έργο αυτό θα άλλαζε την κοσμοθεωρία και τη λογική μιας μεγάλης αγροτικής περιοχής, όπου χρόνο με τον χρόνο διαπιστώνεται έλλειψη νερού για τις καλλιέργειες».
Ο προϋπολογισμός ήταν 300.000 ευρώ για τη λιμνοδεξαμενή και 2.400.000 ευρώ για την επέκταση του αρδευτικού δικτύου.
Η αρχή μιας «Οδύσσειας»
Ο κ. Σπηλιωτόπουλος περιγράφει μια πενταετία εξαντλητικών προσπαθειών: «Στο τέλος του 2014 ήρθαμε σε επαφή με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Μετά από πολλές πιέσεις, συμφώνησαν να προχωρήσουν τα δύο έργα. Από το 2014 μέχρι το 2019 οι επισκέψεις μας στην Περιφέρεια πρέπει να ήταν περισσότερες από 400».
Απαιτήθηκαν πολεοδομικές τακτοποιήσεις, εγκρίσεις από εγγειοβελτιωτικά έργα, ρυθμίσεις χρεών των ΤΟΕΒ, συμβολαιογραφικές αποδόσεις οικοπέδων, διευθετήσεις με την αρχαιολογία και περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις. Η υπηρεσία υδάτων εξέφραζε επιφυλάξεις για πιθανές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, οι οποίες τελικά ξεπεράστηκαν.
Οι μελέτες ωρίμασαν, παραδόθηκαν και εντάχθηκαν σε πρόγραμμα χρηματοδότησης.
Το 2019 άλλαξε η περιφερειακή αρχή. Ακολούθησαν επαφές με τον νέο περιφερειάρχη Νεκτάριο Φαρμάκη, ο οποίος υποσχέθηκε συνέχεια της διαδικασίας. Εκτελέστηκε μόνο η υδατοδεξαμενή — όχι το αρδευτικό.
Τον Φεβρουάριο του 2023 το έργο εγκρίθηκε από την Οικονομική Επιτροπή της Περιφέρειας και αναμενόταν η δημοπράτηση. Όμως, κάθε φορά δινόταν νέα υπόσχεση ότι «θα βγει του χρόνου». Το ίδιο συνέβη δύο συνεχόμενα έτη.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο δόθηκε νέα διαβεβαίωση ότι «το έργο θα δρομολογηθεί».
Ο δήμος δεν πίεσε – Η Περιφέρεια άλλαξε τους κωδικούς
Ο κ. Σπηλιωτόπουλος επισημαίνει ότι ο Δήμος Αιγιαλείας δεν άσκησε την απαιτούμενη πίεση: «Όταν συζητάμε για τόσο μεγάλα έργα σε περιοχές που μαστίζονται από την ανομβρία, θα έπρεπε να υπάρχει στοιχειώδες ενδιαφέρον. Αυτό δεν υπήρξε».
Και αποκαλύπτει το πιο κρίσιμο σημείο: «Τα εγκεκριμένα χρήματα έχουν διοχετευθεί σε άλλους κωδικούς. Την περασμένη Τετάρτη ενημερώθηκα ότι τα χρήματα διατέθηκαν για άλλο έργο. Κάπως έτσι απεμπόλησαν πλήρως μια περιοχή που περίμενε πολλά από αυτούς».
Ο δημοτικός σύμβουλος τονίζει: «Η Περιφέρεια δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Οι ιθύνοντές της πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τον εμπαιγμό μιας κοινωνίας που ήλπιζε να αλλάξει η κοσμοθεωρία της από αυτό το έργο».
Η τελευταία υπόσχεση αναφέρει ότι θα ληφθεί νέα έγκριση από το υπουργείο και ότι τον Μάρτιο θα δημοπρατηθεί το έργο.
Ο κ. Σπηλιωτόπουλος σχολιάζει: «Ακόμη κι αν αυτό γίνει πράξη, μέχρι να υλοποιηθεί το έργο θα μιλάμε για μία εικοσαετία. Αυτό δείχνει πώς λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός».
Και καταλήγει ότι συνεχίζει να παλεύει το θέμα για να έχει ήσυχη τη συνείδησή του, γνωρίζοντας ότι πρόκειται για έργο καθοριστικό για την αγροτική παραγωγή μιας μεγάλης περιοχής.
